Robin

Hey bilincaltim ne ayaksin ?

2012-01-20T17:15:00.000+02:00

Son bir kaç yıldır düzenli olarak apokaliptik rüyalar görürüm. Yani bir hastalık gelmiş dünya nüfusunun yarısından fazlasını silmiş çoğu zombi olmuş ve bizim gibi normal az kişi kalmış türü rüyalar. Yemin ediyorum haftada en az 2 gece bu tarz rüya görüyorum. Bak dün gece yine gördüm. Bir felaket olmuş ( detaylar şu an net değil ), insanlar bir şeyden kaçıyorlar. Gizlenmemiz ve yiyecek stoklamamız lazımmış. Ben de bir evde saklanıyorum (safe house). Yiyecek depolamak için markete gidiyorum market yağma olmamış henüz tv yayınları ve elektrik kesilmemiş. İp mip görüyorum lazım olur diyorum kavun falan görüyorum alıyorum. Herkes şimdiden gruplaşmaya başlamış falan. Hayır yani nedir bendeki bu rüyaların anlamı. Çoğunda bir şeylerden kaçıyorum, saklanıyorum. Eğer o kötü şeyler beni yakalarsa uyanıyorum.
Bazıları da bilim kurgu filmlerine taş çıkartır resmen. Bak bir tanesini anlatayım. Ablamla ve yeğenimle bir zaman yırtığından geçmişiz (!). Tabi bu öyle cuma pazarı gibi gidip geçebileceğin bir şey. Ama buna suyun içinden geçiyormuşsun.
Neyse geçiyoruz başka bir evrene geliyoruz ama kaçıyoruz. Bu yeni dünyada her şey düzenli temiz ve teknolojik. Orada burada gezinen tekno-minibüs gibi araçlar var insansız. Makine kendi kendini yönetiyor yapay zekası var. Kaçarkan onlardan birine biniyoruz. 100 Dolar istiyor , makine değil nataşa mübarek. Neyse veriyoruz parayı o haraket etmeye başlıyor. İçerisi karavan gibi. Tv , çamaşır ve kurutma makinesi, mini buzdolabı, banyosu falan var. Sırayla banyo yapıyoruz. Sonra kıyafetleri yıkamak için atıyoruz. Daha kurumamışken camdan bir bakıyorum koyu yeşil uzun arabalar. Yani onlardan kaçmalıymışız. Hemen ıslak saçlar ve giysilerle dışarı fırlıyoruz. Hemen karşımıza bağ-bostan işleyen bir çift çıkıyor. Adamın üstünde siyah takım elbise (kravat yok) var beyaz saçlı ve beyaz buruk ince bıyıkları var. Karısı da Amish kadınlar gibi giyinmiş. Ama bizden hoşlanmıyorlar bizi ihbar edecek gibiler. O yüzden hemen aşağı denize doğru koşuyoruz. Orası Battlefield 3 'deki Wake İsland ahritasına benziyor şimdi de. Sonra uyandım. Evet saçma ama bu tarz kaçmalı saklanmalı felaketli rüyaları sürekli görüyorum.
Bu rüyalara bayılıyorum üstelik çünkü bu tarz filmlere, kitaplara, oyunlara bayılırım. Yani daha ne isteyeyim ki kaç gece bu macreayı yaşıyorum.Ama bütün bunları görmemin nedeni bunları izlemem-okumam-oynamam olamaz veya basit bir "kıçın açıkta kalmış kızım" durumu olamaz dimi. Bir defter edinip başucumda anında yazmak istiyorum bunları. Kitap bile çıkartabilirim. Komik olur.
Ama bilinçaltım bana ne söylüyor? Bunu bilmek istiyorum.
Bak mesela geçen gece de annemi zombi olmuş görmüştüm. Annem annem değilmiş ve ben kaçmak zorundaymışım. Ama anneme onun zombi olduğunu bildiğimi belli etmemeliymişim. Ekip arkadaşlarım (!) annemin yemeğine ilaç koyuyorlar o bayılınca kaçacağız. Ama ben annemden korkuyorum, elime soda şişesini aldığım gibi annemin kafasına bir koyuyorum BAAMM! Annemin kafası kırılıyor. Yığılıp kalıyor. Ben başlıyorum dövünmeye "annneaaaaaaaaa annem öldüğğ" diye. Hay yarabbim.
Hah bak dün gece bi de paranormalli rüya gördüm. Zaten apokaliptik rüya görmediğim geceler paranormalli rüyalar görürüm. Ruhlar, cinler, şeytan meytan . Dün gece 2 varlık varmış biri iyiymiş biri kötü evil, cinli minli. Ama yüzleri yok ikisi de gölge. Sonra apokaliptik konuyla birleşti ve onlardan kaçmaya başladım.
Şu an dünyaya bir bok olsa inanın hepinizden daha tedbirliyim. Aranızda haftanın bir kaç gecesi tatbikat yapan olduğunu sanmıyorum. Belki bir gün "Dünyanın başına bir felaket gelse yapılacaklar" veya "Zombilerin olduğu bir dünyada hayatta kalma yolları" adlı kitaplar yazar, halkı bilgilendiririm kim bilir.

huzur valla huzur

2012-01-13T16:40:00.001+02:00

Benim bütün olayım çok çalışmakmış yahu. 6 gün çalışırken deli enerjisiyle dolanıyordum. Şimdi haftada 3 gün çalışıyorum huzura eriyorum. Pazartesi- salı çalışıyorum sonra çarşamba çalışmıyorum. Perşembe iş ve haftanın sonuna geliyorum. Şahane bir şey. Şükürler olsun şükürler olsun bu duruma. Bir şirkette falan çalışsaydım delirirdim herhalde. Tabi delirmezdim de kuduz köpek gibi olurdum :P
Bu enerjim Nancy köpeğe de yansıdı. Bu yıl agresif döneme girmedi. Çok mutluyum. Iısırlmadım, sayko bakışlar tavırlar olmadı yaşasın. Normalde Ekim ayı gibi Nancy köpek manyak tavırlar içne girer, en az bir kere ısırır, bu böyle bahar aylarına kadar devam ederdi. Şu an regl döneminde ve gayet normal.
Son dönemlerde epeydir boş olan ev duvarlarıyla ilgilendim ve bir kaç resim koydum. Babamın yaklaşık 60 senelik dikiş makinesinin (babam terzi değildi) üst kısmını söküp eve getirdim ve odanın ortasna koydum çok da güzel durdu. Annemlerin kedisi 2 oldu. Bir tane daha kedi bulduk ve onu da eve getirdik. Biber hanımla birlikte artık Mırıltı'da onlarla yaşayacak. Bu yeni kedi Ece'nin kedisi. Evde 2 kedi süper bir olay. Sürekli oyun, yuvarlanma,yaramazlık ve birbirlerini yalama hallerindeler. İzlemeye doyamıyorum. Nancy olmasa eve en az 2 kedi alırdım.
Tefal actifry aldım. Hani şu bir kaşık yağ ile patates kızartan alet. Eve getirdiğim ilk gün hemen patates ve biber kızartması, armut tatlısı ve tavuklu bir yemek yaptım. Patatesler sıcakken süper oluyor sonra haşlanmış tadında oluyor (dondurulmuş patatesle denemedim henüz belki onda farklı olur) , armut tatlısı güzel oldu, biber kızartması biraz yavan, tavuklu yemekse biraz fazla pişirdiğim için gevrek oldu. Ama daha sonra yaptığım etli tas kebabı süper oldu. Olmuş yani Uzi yedi ben yemedim. Güzel bir alet sevdim.Sadece patates yapımıyor yani bir sürü yemek hatta tatlı yapabilirsiniz. Tavsiye ederim.
Bir parti planlıyoruz. Bizde olacak. Temalı bir parti. Daha önceki 80'ler partisi gibi. Bu değişik ve matrak olacak. Detaylar netleşince yazarım.
Nancy 'nin eşyalarımı kaçırıp minderine götürme huyundan nasibini bu tişörtüm almıştı. Geçen gün de kendime ördüğüm atkıyı şişleriyle beraber alıp minderine götürmüş. Ödüm koptu görünce. Komik köpek.

3 yıl oldu bugün

2012-01-11T15:33:00.004+02:00

3 Yıl önce bugün başladık seninle. Hatta bir gün sonra yazı yazmıştım buraya "Bu O !" diye. Doğru söylemişim taa o zaman.
Artık 3 yıl oldu. Biz olgunlaştık. Tamam hala aynı kavgaları ediyoruz ama sanırım 1500 yıldır birlikte olanlar da aynı kavgaları ediyorlardır bence.
Geçen yıl bu zamanlar nişanı planlıyorduk. Evimizi planlıyorduk. Geleceğimizi planlıyorduk. Ne çabuk geçti zaman ve biz ne çabuk evlendik. Yani şimdi düşününce çabuk olmuş gibi geliyor ama çabucacık hemencik kolaycacık anlamında olmadı. Klasik evlilik hazırlıkları yoğunluğuyla geçti. Ama güzel geçti. Şimdi evli olduğumuza göre ilişkimizin başlangıcının 3 yıl olması çok az geliyor . Çünkü ben asıl 20-30 efendim 40 yıl falan olsun da asıl kutlanacak şey odur diye düşünüyorum. Biriyle 3 yıl geçirmek ne ki. Üniversite bile 4 yıl sürüyor mezun oluyorsun 3 yıl çok değil.
Ama yine düşününce insanın hayatı 3 yılda nasıl değişir ki. Ne kadar çok şey sığdırdık bu zamana aslında. Ve ne kadar emek verdik ilişkimize. Her gün ama her gün ikimiz de sahip olduklarımıza şükrediyoruz biliyorsun. Ben senin varlığına da şükrediyorum ayrıca. İyi ki varsın. Şimdi seninle birlikte heyecanlar içinde mutluluklar içinde kurduğumuz evimizde oturup sana bunları yazıyorum. Birazdan da yemekler yapacağım. Sonra yemekten sonra Battlefield 3 oynayacaksın ben de dizimi seyredeceğim. Yani sevgiliyken ne yapıyorsak onu yapmaya devam edeceğiz. Biz böyleyiz ve ben seviyorum bu biz olma halini.
Seni de seviyorum.

pişmanım

2012-01-06T11:00:00.000+02:00

Öldüğümüzde hissettiklerimizin bir grafiğini çıkarsalar eğer benim hayatımın tamamına yakınını pişmanlıklar içinde geçirdiğimi görürlerdi. Hatta öldüğümde "nasıl bilirdiniz?" sorusuna "pişman" cevabını verebilirsiniz rahatlıkla. Hatta ve hatta taşıma da yazabilirsiniz "sonsuz pişman". Hatta pişmaniye paketlerine benim fotoğraflarımı koymalılar. Hatta pişmanım yerine Ayşegülüm kelime olarak terminolojiye geçebilir sorun yok ben izin veriyorum.
Yaşadığım şeylerden, seçimlerimden ya da tahmin ettiğiniz gibi hayatımdaki erkekten dolayı değil pişmanlığım. Her gece kafamı yastığa koyduğumda (evet istisnasız her gece) beni rahatsız eden pişmanlık tamamen benim kıırıcılığımdan , fevriliğimden, en olmadık anda en yaralayıcı kelimeleri söylememden ve devede bile olmayacak derecede olan kinimden kaynaklanan pişmanlıktır. Hatta kavga anlarında karşı tarafı benimle tanıştığına pişman ederek de bunu paylaşırım. Çünkü benim pişmanlığım çok sonra oluyor.
Şu zamana kadar pişman olduklarım saymakla bitmez, uç uca ekleseniz buradan Ardahan'a yol olur.
Daha önce burada bahsetmiştim, kavga ederken içimden bir canavar çıkıyor. Ben gidiyorum yerime kuduz köpek geliyor. O an sinirliyim da bütün dünyayı yakıp yıkabilirim. İçimde karşı konulamaz bir yangın başlıyor sanki. Çok sorguladım kendimi. "Allah'ım ben niye böyleyim ?" diye çok gece kendimi yedim. Ama ne bir çözüm bulabildim ne kendimi iyileştirme çabalarım uzun sürdü.
Öfke terapisi diye bir şey vardır veya öfke yönetimi , hani şu Anger Management filmindeki gibi. Oradaki gibi goooooossfraabaaaa demedim ama birden ona kadar da saydım bir yararı olmadı. Sanırım bizzat kendim terapiste gitmeliyim.
Bugün okulda eski ajandama bakarken anneannemin bu yıl en son bize geldiği günü gördüğümde aklıma geldi yine pişmanlığım. Evlendiğim günün sabahı kadıncağız otururken düşmüş ve gözünü çarpıp morartmıştı, ben onu o halini görünce çok üzülmüştüm ama ne yaptım , kadına ayılar gibi bağırdım çağırdım sonra da onu da ağlattım . Üstelik bu ilk bağrışım da değildi.
Babam ölmeden 1 hafta önce de babamla kavga etmiştim. Ona da bağırıp çağırıp neler söylemiştim. Sonra da günlerce küs kalmıştım. Of yazarken bile bunalıyorum pişman oluyorum.
İşin kötü tarafı gönül almayı da bilmem. Özür dilemeyi de sevmem.
Gerçekten kırdıklarım hep en sevdiklerim üstelik. İnsanın bence en büyük savaşı kendisiyle, kendini aşmasıyla.
Acaba burcumla mı ilgisi var bunun (akrep) bilmiyorum. Yakıcı yıkıcı falan filan. Burcuma suç atmayayım en iyisi olay bende .
Ne yapacağım ben kendimle bilmiyorum.

foto

Mutlu Yıllar

2011-12-31T12:50:00.000+02:00

Yeni yıla hazırız.

2011 Bana çok güzel mutluluklar getirdi. Evlendim, aile oldum.

                                                       Bence en önemli şey buydu.
                                 2012'de daha ne isteyeyim ki. Aynen devamını isteyeyim.
                                                           Herkese mutlu yıllar.

bir köpek hikayesi

2011-12-20T10:50:00.000+02:00

Çarşamba günü Nancy'yi tuvalete çıkardığımda etrafta koşuşan bu beyaz erkek Terrier'i gördüm. Bizim sitenin bir sürü işinden sorumlusu kişi bulmuştu onu. Kaçmış veya bırakılmış bir köpek. İki tasma vardı üstünde biri kırmızı boyun tasması birisi kırmızı pire tasması. Her yeri işaretledi tabi Nancy'yi görünce. "Ben bunun yuvasını bulacağım" dedim. Eve geldim. Google'da arama yaptım." Beyaz erkek Terrier köpeğim kayboldu" falan yazdım. Bir sürü sonuç çıktı tabi. Bir tanesi dikkatimi çekti. Kırmızı iki tasması olan 6 yaşındaki beyaz erkek Terrier cinsi köpeğimiz dükkanımızın önünden çalındı diyordu ilanda. Bir sürü yere ilan vermişti o kullanıcı. Ama ne telefon ne mail hiç bişey yoktu ve ilan geçen yıldan kalmaydı. İlanı verenin adı soyadı, oturduğu semt, ne dükkanı olduğu falan hepsi vardı ama direk ulaşabileceğim bir numara yoktu. İlandaki köpeğe de çok benziyordu.
Önce oturduğu semtin bir caddesindeki facebook sayfasına (falanca caddesi gençliği) mesaj attım. Sonra köpeğimiz çalındı ilanı verdiği yerlerin admimine mesaj attım. O kişi bir zamanlar facebook kullanıyormuş ama artık profili yoktu. O yüzden nasıl ulaşırım diye kendi kendimi yedim. Köpeğin çalındığı dükkanın tüpçü dükkanı olduğunu öğrenince bu kez o civardaki tüpgaz bayilerini aramaya başladım. Ama akşamdı ve hiç biri cevap vermedi. Ertesi gün ilk iş tüpçüleri aradım.
Çoğu "Abla burası tüpçü" diye az biraz bozuk attı, hatta bir tanesi adam da "yok bacım bizde öyle şey olmaz" (!?) dedi. Neticede tüpçülerden sonuç alamadım.
Bu kez aklıma geldi, oranın mahalle muhtarlıklarını aramaya başladım. 3.Muhtarlıkta o kişilerin o mahallede olduğunu öğrendim. Muhtar da köpeği çalınan aileyi tanıyormuş. Çok sevindi. "Aaa Pamuk'u mu buldunuz?" dedi. Numaramı aldı ismimi aldı, köpeğin sahibine hemen haber vereceğini söyledi. Akşam eve gittim, o aile beni aradı. Bir sevinç bir sevinç. Mümkünse hemen köpeği almak istediklerini söylediler. Hemen sitedeki güvenliğe köpeği sordum. Aldığım yanıtla kafayı yedim. Siteden biri , köpek dışarda yapamaz diye köpeği alıp barınağa götürmüş. Neyse ki Yedikule'ye götürmüş.
Haydaa, sahibini ara, barınakta de, Yedikule sorumlusu Meral Hanım'ı haberdar et. Heyecan heyecan...
Ertesi gün haber geldi.
O aile köpeğe bakmaya barınağa gitmiş heyecanla. Ama o köpek değilmiş. Çok benziyormuş ama onların köpeği değilmiş.
Çok üzüldüm. Keşke yine de alsalardı da bir köpecik daha yuva bulsaydı barınaklarda kalmasaydı.
Şimdi iş başa düşüyor yine, hala aramalara devam ediyorum. Köpeğini kaybeden var mı diye nette dolanıyorum. Henüz bir sonuç yok.
Keşke sahibini bulsam.
Eğer kaçtıysa -ki kaçmış olabilir kayışıyla falan bizim orada bulunmuş köpek ,sahibi ilan verdiyse falan kolay da, eğer kasten sokağa atıldıysa ne fena :(

Uzun lafın kısası Müge Anlı antipatiği gibi ben de sanırım kayıp işine girmeliyim. Dedektif gibi iz sürer oldum.

Bag of Bones

2011-12-12T21:03:00.002+02:00

Ben delirmeyeyim de kimler delirsin söyleyin bana. Bu akşam önce favori Stephen King eserlerim arasında yer alan Bag of Bones'un tv dizisi olarak çekildiğini, sonra Aralık'ta yayınlanmaya başlayacağını sonra da ilk bölümünün yayınlanmış olduğunu görünce heyecandan delirdim. Bu kitabı bin kez (yaklaşık) okumuşumdur. Kesinlikle en iyilerinden biri. Benim favorim elbette "İt" 'tir ve öyle de kalacaktır ama bu kitap da enlerim arasında. Altyazısını kudurarak bekliyorum. İzlememek için kendimi zor tutuyorum. Of inşallah içine etmemişlerdir konunun. Çok umutluyum bakalım.

İş yeniden

2011-12-03T13:48:00.001+02:00

Pazartesi yeni işime başlıyorum sonunda. Özledim çalışmayı, sabahları giyinip süslenip işe gitmeyi. Hadi hayırlısı.

Yine yuva hep yuva

2011-11-28T15:14:00.001+02:00

Bu kuzucuk dün akşam nasıl olduysa bizim siteye gelmiş, kendini kartonların üstüne atmış yatıyordu. Bugün baktım yine orada. Bizim sitedekiler bir kaç kedi dışında hayvan istemiyorlar. Benim sahiplendirdiğim yavru kedilerin kardeşleri falan bir bir yok oldu. Bu köpecik de yakında sır olup gitmeden bir yuva bulmak istiyorum. Hiç sesi çıkmıyor, bir kenarda kendi kendine uyuyor oynuyor. Of ne olur şurada dursa ama yok istemezler işte, rahatsız olurlar. Ne zor şu köpecğie yuva bulmak şimdi :(
Yavru daha, erkek, en fazla 5 aylıktır. Kapıcı site dışına çıkartıyor bu geri geliyor. Birileri de yemek vermiş, ben de dayanamadım mama ve su verdim gizlice. Ne yapacağım bilmiyorum.
Paylaşır mısınız lütfen. Sizin bir katkınız olur belki. Bahçeli bir eve, ne bileyim bir siteye misler gibi bekçi olur.

İletişim için mail: ishagul.us@gmail.com

blue valentine

2011-11-26T12:21:00.001+02:00

Bir aşk hikayesi yazmasına bakmayın siz. Aşkın ölüşünün filmi bu aslında. Bir yandan nasıl aşık olduklarını ve evlendiklerini görürken bir yandan da evliliklerinin bitişini izliyoruz. Ah ah ah mahvetti bu film beni. Film boyunca "hadi be ne olur devam edin , ne kadar zor olabilir ki devam etmek, sarılın devam edin" dedim durdum .
Çok güzel çok.
Mutlaka izleyin.

Epeydir yazmıyordum, Yedikule bekliyor

2011-11-25T13:00:00.000+02:00

Havalar soğudu , biz kendi kedi-köpeklerimizle sıcacık evlerimizde otururken dışardaki ve barınaklardaki zavallı hayvanları da düşünmeliyiz. Cam önlerimize ekmek ve su koyarak kuşları, kapı önüne veya bir esnafla anlaşıp onun dükannının önüne bir kap su ve yemek artığı koyup çevredeki kedi-köpeklere hayat verebilirsiniz.
Tabi ki de bizim yerimizde bu hayvancıklara bakan barınakları unutmamak gerek. Gidebiliyorsak düzenli ziyaret etmeli (hem de çoluk çocuk), gidemiyorsak da oturduğumuz yerden yardım edebiliriz.
ACİL KURU VE YAŞ MAMA -MAKARNA-BAYAT EKMEK-BİSKÜVİ-SÜT-ESKİ GAZETE-ESKİ BATTANİYE-YORGAN-YASTIK
TETRADOKS TB-CEFADEY AMP-İECİLİN AMP-DEPOMEDROL-BEMİKS C TB-ERCEFURLY TB-FLAGLY SERUM

Bu linkten yardım sayfasına ulaşabilir,

Buradan

mama ve ihtiyaç listesindeki bazı malzemeleri satın alıp barınağa kargoyla yollayabilirsiniz.

Ayrıca Yedikule'nin 2012 masa takvimi de hazır. İster alın ofisinizdeki masanıza koyun, ister hediye edin

http://www.fatihbelediyesiyedikulehayvanbarinagi.com/ana-sayfa/2012-yedikule-takvimimiz-hazir/

Çalışmak isteyeceğim hiç aklıma gelmezdi

2011-11-23T00:00:00.000+02:00

Vay anasını yahu. En son işle ilgili "işe gitmek istemiyorum" falan yazmıştım. Sonrasında da işten çıkmıştım. Bazı kararlar da almıştım falan fıstık. Sonra bir hafta dinlenip iş görüşmelerine gittim. İş buldum da. Üç gün çalışmaya karar vermiştim. Bizim işin avantajı işte. Yeterince tecrüben olunca böyle iş gününü kendin belirleyebiliyorsun. Sonra dediler ki "iş onayınız alınır alınmaz arayacağız başlarsınız." iyi dedim. Bu arada ilçe milli eğitim binalarında işler o kaddar aaaağğğğğğır ağıır ilerler ki ben 1 aydır evde oturuyorum bu sebeple. Yahu alt tarafı onay vereceksiniz be adiler. Bütün gün kıç kebabı yapıyorsunuz, aldığınız oara gözünüze dizinize dursun. Onayım olmadığı için çalışamıyorum. Evet bu soğuklarda evde olmak, battaniye altında bütün gün film izlemek kitap okumak güzel ama kredi kartı ekstresi gelir, tel faturam gelir, taksidim gelir, e kendi ihtiyaçlarım gelir. Artık evlendim "Hadi Uzi üç-beş atasın şuraya paracık" diyecek halim yok. Ben alışmışım yıllardır kendi paramı kendim kazanırım. Utanıyorum yavrular. Bu ay mucizeye imza attım zaten, en son aldığım maaşımı nasıl yettirdim kendimi tebrik ediyorum. Demek ki oluyormuş ama zor oluyormuş. Mesela diyorum ki artık para harcamayacağım, evden çıkmayacağım. Sonra bir arkadaşım arıyor dışarı çıkalım diyor. E gitmeyeyim mi şimdi, bu da can yani . Öyle o da can bu da canan derken sona geldim artık. Zaten şurda çalışacağım haftanın 3 günü, ben tatilimi yine diğer 4 gün yaparım. Evren sana mesaj yolluyorum duy sesimi, eğer hayrımaysa çıksın artık şu onay.
Hayır düzenim de bozuldu. Gerçi alışkanlıklarımı bozmamak için uğraşıyorum. Erken kalkıyorum, çok geç yatmıyorum, bütün gün pijamayla durmamaya gayret ediyorum ama çalışmaya alışmışım ben. Ajandama bile bakmıyorum, plan program yapmıyorum. En son ne zaman regl gördüm onu bile bilmiyorum. Evde pasif oğlu pasif oldum. Harbiden işleyen demir ışıldarmış. Sadece ev işine taktım. Evet ben ! Ev sanki hiç bi zaman yeterince temiz değil gibi geliyor. Her gün süpürme, prayı burayı düzeltme hali. Zaten daha önce de yazmıştım ben evde hemen domestik oluyorum. Bana yaramıyor. Uzi 'nin bile tavrı değişti. Nasılda evdeyim ya işleri yapmam normal gibi geliyor ona. O eve gelince başardığım büyük işleri anlatıyorum (evi süpürdüm, çamaşırları katladım vs. ) o da ee daha normal ne olabilir ki bakışlarıyla bakıyor. Ataerkil oldu yahu.

Bu arada Metis'in 2012 ajandası çıkmış . Hemen aldım.

Trend

2011-11-21T13:51:00.000+02:00

Serdarortaçing

Nancy'de yeni akıma uydu. Ve çiçek açtı.

Ayakkabılar

2011-11-20T13:15:00.001+02:00

Geçen Uzi ile konuşurken aklıma geldi. Eskiden evlerin dış kapısına bebeğin ayakkabısı asılırdı hatırlayan var mı bilmem. Bizim evde de vardı. Sanırım Murat abimindi , emin değilim. Neden böyle bir adet vardı acaba merak ediyorum. Bu ayakkabı hadisesi ölünce de oluyor. Öleninkini kapı önüne koyuyorlar.
Siz öyle bir bebek ayakkabısı görünce ne hissediyordunuz bilmem ama ben o kişinin bir zamanlar çocuk olduğunu aklıma getiriyordum. Mesela bizim kapıda asılı olan artık yetişkin olmuş birine aitti ve ben onu hep yetişkin gördüm. Böyle olunca sanki o hiç çocuk ve bebek olmamış gibi gelirdi.
Acaba daha önce böyle bir film yapılmışmıdır bilmem ama benim aklıma hep şu gelir ; acaba nefret ettiğimiz birilerini bir zamanlar bebek olarak görsek ne düşünürdük. Örnek vereyim. Mesela Hitler'le ilgili bir film olsa. Biz onu bebekliğinden itibaren izlesek, annesinin ona sevgisini, oyunlar oynamasını, yürümeye başlamasını, konuşmaya çalışmasını, o sevimli hallerini, masumluğunu görsek ve daha sonra dönüştüğü kişiyi görsek onunla ilgili fikirlerimiz değişir mi.? Düşünsenize etrafımızdaki herkes bir zamanlar bebekti. Annesi ve babasının sevgisiyle çocukluk yaşamıştı. Masum tatlı bir hayata bakışı vardı.
Anneannemin evine gittiğimizde düşünmüştüm. O hayatını bu evde sürdürdü, ben onu tanıdığımda o zaten yaşlıydı. Oysa o da gençti, bebekti, çocuktu, güldü, ağladı, neşelendi. Bir hayatı oldu.
Ayakkabıdan nereye geldim ben de şaştım.
İyi pazarlar.

İyi ki doğdum

2011-11-16T11:00:00.000+02:00

Artık neredeyse 27 oldum. Geçtiğim yaşımda bir sürü güzellikler gördüm . Evlendim, hala evli olduğumuzu tam anlayamasak da evlendik. Birbirimize "ya biz evlendik şimdi baksana biz çekirdek aileyi oluşturuyoruz öyle mi?" desek de evlendik. Mutlu olduk, yeni bir aile olduk .
İşle ilgili radikal kararlar aldım. Büyüdüm de sanki biraz.
Yeni bir kedimiz oldu. Biber bizim oldu. Nancy ve onunla nasıl yapacağımızı bilemesek de Biber hanımı sokağa bırakmaya içimiz elvermedi.
Kaybettiğim dostlarım oldu, beni şaşırtanlar oldu. İyi gün dostu bile olamayanları da gördüm kuyumuzu kazmaya çalışanları da gördüm.
Ama geride bıraktığım yaşımın en büyük kaybı anneannem oldu. Onun gün be gün elimizde erimesini gördük. Ölümüne üzüldük ama kurtulduğunu düşündük. Tesellisi zor, her gece rüyama giriyor kendisi, evi vs.
Geçen gün bir tanıdığım " bir dilek tut, en çok istediğin şeyi düşün" dedi. Düşündüm de. Daha bişey istemediğimi fark ettim. Tam da sevdiğim yaşımdai sevdiğim insanlarla her gün şükür ettiğim bir hayat yaşıyorum zaten. Sanki daha fazlasını istemek (hele ki maddi şeyler) nankörlük olur. Evet sağlık ve mutluluğun daimliğini diledim.
Şimdi yeni yaşımda da bunu diliyorum. Sevdiklerimin sağlığı ve mutluluğunu diliyorum.

kayıp

2011-11-10T10:23:00.001+02:00

Anneannemi kaybettik. 5-6 ayda gittikçe küçüldü , gittikçe kötüleşti ve hayata veda etti.
Yastayız yine.

yas

2011-10-21T01:07:00.003+03:00

Haydi kedi evi yapmaya

2011-10-17T12:00:00.000+03:00

Havalar soğudu. Her yerde yağmur var, üstelik İstanbul'da sağnak yağış uyarısı da var. Sokaklardaki kuzucuklarımızı barındıracak yağmur geçirmeyen, yapımı kolay kedi evi ile mutlu edelim mi?
Burada yapımı anlatılıyor. Çok basit.
Tabi kedi evinizi koyacağınız yer önemli. Görevlilerin veya kağıt toplayıcıların almaması için stratejik bir yere koymalısınız. Ya bir esnafla anlaşın onun dükkanının civarına koyun ki o da gözkulak olsun ya da güvenli bulduğunuz, çocukların ve zarar verebilecek kişilerin kolayca göremeyeceği yerlere koyun. Kediler zaten kuytu yerleri severler. Biz bizim yaptığımızı sitenin dış duvarının dibine koyduk. Hem site içindeki hayvan düşmanları görmüyor hem de kolayca bulunmuyor.
Yaptığınız kedi evinin yerle temasının az olması gerekiyor ki yerden su çekmesin. O yüzden biz altına da köpükten ayaklar yapıp yerleştirdik. İçine de mama koyduk. Civardaki Yoda'nın annesini ve diğer yavrularını içine yerleştirdik. Zaten mamayı görünce anne hemen girdi.
Sokağa koyacaksanız üzerine "Bu bir kedi evidir lütfen almayınız" tarzı bir yazı yazabilrisiniz.
Aşağıda çılgın bir arkadaşımın adeta binaymışcasına inşa eetiği kedi evi örneğini görebilirsiniz.

Biz bir hevesle aceleyle yapıp fotosunu çekmediğimiz için pişmanız. Yakında çekerim.
Haydi size kolay gelsiiin.

son zamanlarda

2011-10-11T10:13:00.002+03:00

Evde şu an elimi emen bir kedi var. Yoda hala bende. Ama yakında gidecek çünkü ona süper bir yuva buldum. Nancy ile bir süre aynı evdeydi kedicik ama ikisini de ayrı kollamaktan helak olduğumu söylemem gerek. Nancy iyi idare etti yine. Kedi kumu kutusuna yatması hariç kıskançlık göstermedi aferin ona.
Dünyanın en saçma işten çıkışını yaşadım bu arada bir kaç gündür evdeyim. Kalkıyorum kahvaltı ediyorum ders çalışıyorum, nette takılıyorum netten dizi izliyorum, kitap okuyorum bir bakıyorum akşam olmuş. Ev hanımlarının delirmesini anlıyorum çünkü sıkılıyorum. Tatil , çalışırken tatilmiş arkadaş. Günün çoğunu saç-baş dağınık pijamayla geçirince pek tatil moduna giremiyorum. Uzi işten gelince gün boyu gördüğüm yegane insan olduğu için ona uzun zamandır görüşmediğim yakınımmışcasına yapışıyorum. Havalar da soğudu, sevimsiz kış ve sonbahar ıyy nefret ediyorum bu mevsimlerden. Canım miskinlikten başka bir şey istemiyor. Nerde caaanım yaz nerede caanım ilkbahar.

Neyse, gideyim ben.

Pazartesi

2011-10-03T23:38:00.000+03:00

Yarın iş var, çok mutsuzum.
İnsanın sevmediği bir işte çalışması kendine yaptığı ne büyük fenalık.
Offf.

Yodacık

2011-09-21T11:00:00.000+03:00

Yine bir kedicik daha. Adını Yoda koydum çünkü Star Wars'taki Yoda'ya benziyor. Annesi istemiyor, dün bulduğumda ölmek üzereydi, veterinere götürdüm. Muayene oldu, zehirlenmiş olabilir hasta dedi doktor. İlaç verdi, iç-dış parazit yaptı. Vücut ısısı çok düşüktü. Eve getirip sıcak su torbasının üztüne koyduğum havlulara yatırdım. Anne kedi sütü maması ile besleniyor. Yine Nancy olduğu için yuva bulmak zorundayım. 2 Gündür aynı evdeler ve Nancy isyanda , bucak bucak kaçıyor. Kedi de daha miyavlamayı tam bilmiyor ama deli gibi köpeğe tıslıyor tükürüyor. Haydi bu kediciğe yuva bulalım.

Terlik

2011-09-13T11:00:00.001+03:00

Çarşamba günü işten eve dönerken bir miyavlama sesi duydum. Nerden geliyor diye baknırken sitenin çitlerinin öbür tarafında minnacık yavru bir kedi gördüm. Gözünün biri kapanmıştı ve acı acı miyavlıyordu. Hemen ne yaptım ettim onu oradan aldım. Biraz bekledim annesi veya kardeşleri vardır diye. Pisi pisi diye dolandım falan. Baktım gelen giden yok. Aldım bu minnoşu doğru veterinere. Gözü enfeksiyon olmuş hemen damla damlattılar, iç-dış parazit yaptık. "Ee ne yapsam şimdi bunu?" dedim. Veteriner "aldığın yere bırak" dedi. Olur mu, ha arabayla ezmişim ha onu tekrar oraya bırakmışım. Ölür her türlü çok minik, annesiz kalmış belli. Aldım eve getirdim. Uzi belki istemez ama ne olursa olsun ben en azından toparlanana kadar bakacağım buna dedim. Uzi geldi, beni şaşırttı. Çok sevindi, kediyi de çok sevdi. Hep ayaklarımıza dokundu, hep insan istiyordu o yüzden adını Terlik koyduk. Karnını doyurduk, kaptan yaş mama bile yemeyi bilmiyordu, kaşığı emmeye çalışıyordu. Gece olunca da Nancy'nin kutusuna koydum hemen uyudu, gece de miyavlamadı. Nancy annemdeydi , yoksa onları getirdim bir araya, Nancy kaçtı kediden, kedi de buna tıslayıp tükürdü durdu. Anladım ki Nancy ile kedi mümkün değil aynı evde olamaz.
Hemen yuva arayışına başladık. Ama nasıl seviyoruz, Uzi ile birbirimize bakıyoruz, sanki birimiz "kalsın ya" desek kalacak. Ama biliyorum çok daha büyük bir sorumluluk hem kedi hem köpek. Büyüyünce ne yaparız ne ederiz derken yuva bulduk ertesi gün. Cumartesiye kadar koynumuzda yatırdık, mırıl mırıl yanımıza geldi ellerimizi çizik içinde bıraktı, mama yemeği öğrendi, koltupa çıkmayı ve inmeyi öğrendi, evin içinde hoppidi hoppidi koştu durdu. Cumartesi günü yeni evine bıraktık. İçimiz mahzun. Verdim Terlik'imi. Ağladım ağladım. Ya dedim nasıl alıştırıyorlar kendilerine. İnsan küçücük şeye nasıl merhamet sevgi duyuyor, anlam veremiyorsun sevgisiz merhametsiz insanlara, gözlerinde küçülüyorlar hayvan sevmeyenler.

Kediler bambaşka. Çocukken vardı bizim kedilerimiz. Manyak gibi bütün gün uyur gece olunca azarlardı.
Yine bir gün bir kedim olsun isterim. Sıcacık sevgi dolu, mırıl mırıl tipler. Dost görünen hıyarlardan iyiler en azından.

Domates

2011-09-08T11:00:00.000+03:00

Şimdi bizim marketten alıp yediğimiz şey domatesse, bu bahçeden kopup gelmiş şey de ne?
Hangisi domates ?
Yediğimiz şeylerin tadı tuzunun olmamasına alıştık ta sebzelerin meyvelerin kusursuz görüntülerine de alışmışız ki bugün bu avucumdan taşan domatesin bu şekilde olanını bahçeli evde büyüyen ben bile görmemiştim.
Gerçekten bu şehirde bir şehir insanı olarak ölmek istemiyorum.

İşim iş

2011-09-06T11:00:00.000+03:00

Şimdi artık kendimi özel eğitim sektöründen çıkartmaya karar verdim. Belli oluyor ki bu işi daha fazla mutlulukla yapamayacağım. Bir işi hakkıyla yapmadıktan sonra hiç yapmam daha iyi. E söz konusu olan böyle çocuklar olunca daha çok vicdan muhasebesi yapıyorsun. Normalde bir ofis işinde çalışsan bazen işi salarsın veya işin müsaitse o gün daha az çalışırsın. Ama bende böyle bir şey söz konusu değil. Gelen çocuğun zaten 45 dk seansı. "Ay ben bu seansı sallayayım" diyemiyorsun. Yoruldum da artık. Şimdi normal çocuklarla çalışayım diye niyetleniyorum ama ilanlara bir bakıyorum şok oluyorum. Mesela Doğa Koleji.
Diyor ki:
6 gün çalışma
yazın sadece temmuz ayı boyunca tatil, 45 günde bir veli toplantısı ve ev- aile ziyaretleri. Ayrıca kulüp faaliyetleri , sene sonu etkinlikleri.
E oldu olacak oraya bir yatak döşek atın orada yaşamımızı sürdürelim. Bu ne ya. Kafayı mı yediniz siz. Öğretmenin ciğerini alıyorsunuz resmen. Verdikleri para da yok para yani , bedavaya öğretmen kazıklıyorlar.
O okul tazrı olmayan yuvalar da bütün yıl haftada 5 gün çalışıyorlar. Canları çıkıyor.
E tamam bir yerde diyeceksiniz ki herkes çalışıyor. Ben de diyorum ki böyle olmamalı.Resmen kölelik bu. İlanlara baktıkça deliriyorum. Bakalım ne halt edeceğim.
Doğa koleji kusura bakmasın da sizin g.tü b.klu kurumunuz için haftada 6 günümü, yaz tatilimin gerisini veremem. Hayatım kıymetli. Kimsenin evine de gidemem. İsteyen buyursun bana gelsin.

Neden

2011-09-05T11:00:00.000+03:00

Tatiller çabuk biter :(
Neden ben şu an tembel bir öğleden sonrasında , gölge altı bir yer bulup şahane öğleden sonrası kestirmesi yapmıyorum neden ?
Neyse ki kurban bayramı tatiline az kaldı. Gerçi vahşet bayramı desek daha doğru da neyse.

9 yıl

2011-08-10T11:00:00.000+03:00

Keyifli bir günümdeydim. Oltamı hazırlamış, havuzda balık (yaprak) tutmaya hazırdım. Havuzu yukardan gören beton düzlüğe çıktım. Aşağıda havuzun yanında babam şezlong türü sandalyesinde oturmuş arkadaşıyla çene çalıyordu. Oltamın ucundaki teli kıvırıp S haline getirdim. Olta dediğim de bildiğin ağaç dalından yaptığım uyduruk bişey. Oltamı aşağı attım. Kancayı yaprağa takmak için oltamı iyice savurup sağa sola salladım. Birşey yakalamıştım. İp gerildi. Çektim, aşağıdan "ahhh" diye ses geldi. Hemen durdum, aşağı baktım. Balık (yaprak) değil, babamın göz kapağını tutmuştum. Bu olay olalı aşağı -yukarı 16 sene oluyor.

Doğum günümdü , küçücüktüm. Komşumuzda kutlamış, eve gitmiştik. Bahçeden eve girdiğimizde karanlık evin içinde minik ışıklar yanıp sönüyordu. Işıklar yandığında ne olduğunu gördüm. Babam bana gözlerindeki ışıklar yanıp sönen bir ayı almıştı ve ben eve girmeden ışıklarını yakmıştı. Bu olay olalı 19 sene oluyor.

Beyaz bir bisiklet alınıyor bana. Pinokyo. Nasıl mutluyum. Babam beni çıkartıyor sokağa. O zamana kadar 3 tekerlekli pembe bisikletimi kullanmışım, korkuyorum. Babam bir süre arkamı tutuyor. Sonra ben pedal çeviriyorum. Uzaktan sesini duyuyorum. "Bak kendin gidiyorsun ". Mutluyum ,uçuyorum. Bu olay olalı yaklaşık 16 sene oluyor.

Bir misafirlik dönüşü uyanıyorum. Üstümde pembe hırkam var. Babamın kucağında uykuyla uyanıklık arası yerdeyim. Mutluyum. Bu olay olalı çok ama çok uzun zaman oluyor.

Annem anneannemde. Babamla doktorun yasakladığı zararlı hamur işlerini yapıp sevinçle yiyoruz, gönlümüzce tv izliyoruz. Bu olaylar annem oraya gittikçe tekrarlanıyor.

Babam 1 aydır hastanede yoğun bakımda. Onu hiç bu kadar uzun süre görmeden durmamışım. Üzgünüm. Özlüyorum. Korkuyorum. O da beni özlüyor. Her yerde beni görüyor bana sesleniyor. Doktorlar dayanamıyor. Sonunda bir telefona izin veriyorlar ama heyecanlanmayacaksın diye şart koşuyorlar. Önce annem konuşuyor benimle. "Sakın heyecanlandırma, üzme" diyor. Ama ben çocuğum. Telefonda o ağlıyor ben ağlıyorum. Bu olay olalı 15 sene oluyor.

Yine hastanedeyiz. Öpüyorum babamı, "ayy diyorum sakalların batıyor", gülüyor. Dışarı bir iş için çıkıyorum. Geldiğimde, "bak bakalım diyor olmuş mu?" bakıyorum sakalları gitmiş. Nereden bulduysa tıraş bıçağı bulup tıraş olmuş kaşla göz arasında.
Bu olay olalı ve babamı kaybedeli tam 9 yıl oluyor.

Umut

2011-07-19T11:27:00.001+03:00

Şimdi Begonvilli Ev'de gördüm.
Bu canım köpek Antalya'da ormanda bi5tkin bir halde yatarken bulunmuş. Hayvancağız hem hasta hem de açlık ve susuzluktan mahvolmuş. Hemen bir "insan" tarafından kucaklanıp kliniğe götürülmüş. Şu an tedavisi sürüyor. Masrafları için desteğe ihtiyaç var. Ayrıca iyileştikten sonra da bir yuvaya gitse ne güzel olur.

not: Şimdi öğrendim ki tedavi masrafı için gereken para toplanmış, sıra ev bulmaya geldi. Ama ben yine de Haysev'e destek olmak isteyenler için hesap numarasını yayınlıyorum. Umut için olmasa bile eminim bu bağışın gideceği yavrucuklar vardır.

HaySev Derneği'ne bağış yapmak isteyen üyelerimiz için hesap numaramız:
Banka: Ziraat Bankası
Şube : Çankaya (798)
Hesap Sahibi: Hayvansevenler Derneği (Haysev)
Hesap No: 56997864-5002
IBAN : TR77 0001 0007 9856 9978 6450 02

Herkes yerlesti

2011-07-15T11:00:00.000+03:00

Evdeki bütün eşyalar gibi Nancy de evdeki yerini hemen buldu. Gerçi kendisi yakın zamanda dönemine girdiği için anneme gitti ama dönecek elbet ve camın kenarındaki yerini alıp çocukları korkutmaya devam edecek.
İş değiştiriyorum, evet yine ! Allah'ım hayatımı bu alanda geçirmek istemiyorum. En kısa zamanda kendime bir çıkış yolu bulmak zorundayım. Her türlü parlak fikre algılarımı açtım, bulacağım inanıyorum. Haftaya perşembe işyerimde son günüm. Sonrasında 1 hafta tatile gideceğiz, dönüşte 1 Ağustos'ta da yeni yerime başlıyorum.

Bu aralar acemi şoförlük evrelerindeyim. İlk başlardaki o deli cesaretim kayboldu. Trafikteki denyolar yüzünden korkutucu anlar yaşadıkça cesaretim kırıldı. Ama kendimi bırakırsam bir daha direksiyon başına oturamam diye kendimi telkin edip çıkıyorum yola. Mesela geçen cuma günü tek başıma anneme gittim döndüm, cumartesi günü bizimkilerle gittiğimiz Yıldız Parkı'ndan geri döndüm. Alışverişe falan götürdüm falan. Bugün benim için zor bir görevi yerine gietirip Tem'e çıktım. Size birşey diyeyim mi sokak arası bin daha zormuş o yoldan. Duran arabalar, kaybolmuş şeritler ve denyo yayalar beni korkutanmış meğer. Bugün gayet rahat gittim döndüm helal bana. Yeni işyerim evimden uzakta ve ilk iş günüme kadar o yolda kullanacak kadar öğrenmem lazım. O yol da yol yani. "The Kamyonlu Yol" . Bakalım neler olacak.

Evime alıştım. İşten eve girince büyük mutluluk ve huzur doluyorum. Bu sıcaklardan bunalmış olarak girsem de kendimi önce banyoya atıyorum serin suyla kendime geliyorum. Yemeğimizi yiyoruz, genelde Uzi benden önce gelmiş olduğu için yemekleri hazırlamış veya mutfağı toparlamış oluyor ( not: kızlar yemek yapan erkek buldu mu kaçırmayın ) , yemeğimizi yerken gün içinden konuşuyoruz gülüyoruz eğleniyoruz kritik yapıyoruz , sonra ya birlikte oyun oynuyoruz (şimdi de Assassin's Creed oynuyoruz ), isteyen kitabını okuyor (ben) isteyen gece 1 lere kadar oyun oynamaya devam ediyor (Uzi), hafta içi genelde böyle geçiyor. Hafta sonu da arkadaşlarımızla geçiriyoruz. Geçenlerde çılgınlar grubu geldiler ve evli ziyaretlerini gerçekleştirdiler. Sabah saat 6 olduğunda biz hala köpek gibi gülüyorduk, iyice şirazemiz kaymıştı ve kimsenin aklına uyumak gelmemişti. Çılgınlar grubu hani şu 80ler partisini yaptığımız grup efendim.

Yarın sonunda Harry'nin vedasını bir de sinemada izleyeceğim efendim. Artık bitiyor. Benim gibi bir zamanlarınızı mutlulukla Harry Potter ile geçirmediyseniz beni anlayamazsınız. Karanlık ve güzel bir final bekliyorum.

Yaz rehaveti dört bir yanımı sarmış durumda. Bunu yazabildiğime dua edin.
( Bu ne megalomanlık bre! )

X olsun da görürüm seni

2011-07-06T09:58:00.000+03:00

Allah'ım bu lafı edenein ağzına ÇAAAAAAAAAAAAAT diye patlatmak istiyorum. Bre mutsuz , bre patavatsız ben mutsuz olsam sen mutlu , tatmin olmuş mu olacaksın !

Yeni hayat

2011-06-29T13:31:00.000+03:00

Yeni hayatım aşağı yukarı şöyle geçiyor:
Sabah uyana-kahvaltı-giyinme- Call Of Duty oynama ve işe gitme
Eve gelme- yemek- Cod oynama uyuma

Yeni evlilerin her daim oynaştığını düşünen arkadaşlar. Diğerlerini bilemem ama içiniz çok fesat. Evlendiğimizden beri bir imadır gidiyor. Balayının nasıl geçtiğini soran patronuma bile meram anlatırken alı al moru mor oluyorum.
"çok güzeldi" ,"ilk akşam çok ateşlendim", "odadan hiç çıkmadım", "hep halsizim" , "doyamadık valla". Şimdi normalde bunlar normal cümleler aslında. Ama ben yeni evli olduğum için bir seks fikri hep kafada beliriyor. Aslınd aolay gerçekten öyle. İlk gece fasıldan dönüşte bir titreme bir ateş, sanırsın hummaya tutuldum. Ertesi gün uçağa nasıl bindim otele nasıl girdim kendimi nasıl yatağa attım bir ben bir de Allah biliyor. Balayı dönüşünde kesintisiz iki hafta başım ağrıdı, tansiyonum hep düşüktü ve başım dönüyordu. Her boktan şüphelendim. Bir ara tümör var sandım, bir ara biri büyü yaptı bile sandım düşün artık Daha bu hafta sağlıklı ve iyiyim. Ne oldu bana bilmem. Her akşam ama her akşam migrenim tuttu. Ağrı bu hafta geldiği gibi de gitti oh.
İnsanımız bir garip. E biz zaten Uzi ile haftanın 3 gününü birlikte geçiriyorduk. Ben ona gidiyordum kalıyordum. Şimdi 7 gün ordayım. Yani burda. Bir gün önce bunlar anormal karşılanırken şimdi evlenince "namusun kurtulmuş" oldu ve bazı tiplerin gözünde o.pudan evliye terfi ettim. Bir imza neler değiştiriyor içimizdeki pislik hariç. Ne ikiyüzlü bir tutum.
Neyse. Yatıyoruz Cod kalkıyoruz Cod. Ben kendimi oyun bağımlısı bilirdim , şimdi Uzi ile oyun bağımlısıyız sonumuz hayırolsun. Kıllı vahşi köpeğim Nancy de bizimle. Annemin yoğun alma ısrarına karşılık yanıma aldım. İtin yeri sahibinin yanıdır dostum. Bir maraz da çıkarmadı, mutlu mesut bizimle.
Bu ilkokul tarzı "bu yazı nasıl geçirdim" temalı kompozisyonumu burda keser, esenlikler dilerim.

right round

2011-06-20T20:21:00.000+03:00

Yeni evli kafası

2011-06-15T11:00:00.001+03:00

Evlendik efendim.

Koşturmaca koşturmaca koşturmaca. Nikah gününe dair aklımda kalan en belirgin şeylerden biri koşturmaca. Nikaha nasıl yetiştik, masaya nasıl oturduk, hepsi hayal gibi. Son dakikalarda bile sürekli her işe yetişme telaşındaydım. Merak edenlere, ayağıma Uzi bastı. Beni katakulliye getirdi.
Sabah erkenden saatim çalmadan uyandım. Daha kimse uyanmamıştı, aldım köpeğimi dışarı çıkardım. Uzun uzun gezdirdim, koşturdum Nancy'yi. Eve döndün, iki lokma yiyemeden yallah kuaföre gittik. Saç ve makyaj konusunda zaten kararsız olan ben tam bir gestapo olan kuaför sayesinde biraz gerildim . Önceden adam gibi model bakmamanın sonucu işte. Saçım makyajım yapıldı sonra ver elini Yıldız Parkı. Uzi'nin arkadaşı profesyonel fotoğrafçı, fotolarımızı o çekti. Ne zormuş modellik arkadaş. Şöyle dur böyle bak kafanı eğ gül yapay oldu bir daha gül, birbirinize bakın gülün vs. Zor iş vesselam.
Fotolar çekildi, eve döndük ben dinlenirim iki dakika su da içerim derken bu kez evdekiler salya sümük eşliğinde fotolarımı çektiler haydaa bir kez daha. Evden çıkma vakti geldi, Uzi'nin motorcu grubu da bize eşlik ettiler. Bir dolu motorcuyla nikah salonuna gittik. Annem , ablamın nikahına trafikten dolayı geç kalmıştı, çok üzülmüştük. O yüzden bu kez ya annem yetişemezse diye epey gerildim. Neyse ki benimkini görebildi.
Evetler denildi, tebrikler edildi koca bir ekiple eve döndük. Dinlendik kaynattık, bu kez de fasıla gitmek için evden çıktık. Biz düğün yapmadık. Onun yerine Beyoğlu'ndaki Teras Pera'ya gittik.

Sevdiklerimiz canlarımız yanımızdaydı. Çok güzeldi çok eğlendik, doyasıya giydim gelinliğimi de. Gerçi gelinlik sonradan beni dağladı , pişirdi ama olsun. Yine nişandaki gibi hissettik Uzi ile. Vay be dedik ne çok sevenimiz var. Mutlu olduk. Sevindik.
O gece eve döndüğümüzde tam anlamıyla yorgunluktan ölüyordum. Yürüyecek dermanım yoktu, üstüne üstlük krepe yapılan saçlarım açılmadı, alışmadık şeyde don durmaz misali takma kirpiklerim gözüme battı, banyoda hem ağladım hem saçlarımı açmaya,kirpiklerimi çıkartmaya çalıştım :)

Ertesi gün balayımıza gittik. Bodrum Torba Zeytinada Otel. Herkese tavsiye ederim harika bir otel. Çok memnun kaldık. Yemekleri, odaları, hizmeti her şeyi dört dörtlüktü. Okullar kapanmadığı için kalabalık değildi Bodrum, hava bunaltıcı değildi. Yine motor kiraladık. Doyasıya gezdik, dinlendik. Çok çok iyi geldi bu tatil.

Ve eve dönüş. İstanbul gelir gelmez hasta etti beni. Havasından mıdır nedir günlerdir hastayım. Ateşim de var başım dönüyor.
Pazar günü oy kullanmak için annemin evinin (artık annemin evi oldu) oraya gittik, oy kullandıktan sonra da anneme gittik. Şimdi neden gelinlerin ağladığını anlıyorum. Çok zor geldi. Yabancı gibi o evden Uzi ile evime dönmek zor geldi. Annemin hazırladığı yemekleri bile görünce ağladım. Ben ki öyle ana kuzusu değilmdir ama demek ki öyleymişim. Herkes normal zamanla alışıyorsun kendi evine diyor. Tabi ki alışacağım insan nelere alışıyor. Mutluyum, sevdiğim adamla evlendim, ikimiz bir yuva kurudk aile olduk bu çok mutluluk verici. Sevinçle uyanıyorum sevinçle işten eve dönüyorum ama o burukluğu üzerimden atamıyorum. Hemen burnum sızlıyor . Hemen bi ağlama isteği oluyor.
İşte durumlar böyle.
Yanımızda olan, yardımları dokunan herkese teşekkürlerim var. Şebo'ma, Ebru'ma ,aileme, herkese ama herkese teşekkürler ediyorum yavrularım benim.

not: Fotolarımız için Selçuk ÖZEKEN'e sonsuuuz teşekkürler.

just married

2011-06-05T20:25:00.001+03:00

photos by Kaan HANCI

Heyecanlı mısın? Ben de.

2011-06-04T11:00:00.000+03:00

♥

Elleri kolları kınalı bebek

2011-06-02T16:54:00.000+03:00

Kına geçti
Sıra büyük olayda.
Kaldı 2 gün.
Bir veda havasındayım bir yandan. Ama heyecanlı olup olmadığımı soranlar oluyor, değilim Sevinçliyim. Değişiklik, yeni hayat, yeni bir şey fikri beni sevindiriyor. Tatil de cabası tabi. Kına gecesinde hep oynadım, durmaksızın sürekli devinim halindeydim. Öyle aman aman oyun havası falan bildiğim yok , Rima kadar özgür dans da edemiyorum ama pek yerimde oturmadım diyebilirim.

Malum kına yakılırken şarkı falan söylenirken herkes "ağla ağla adettendir" dese de kuduz gibi güldüm ben aksine. Ne ağlaması. Şu insanların her sevinçli eğlenceli anı kötü bir şeyle ilişkilendirmeleri ne abuk. Çok gülersin "başımıza bişey gelmese bari", kına olur "gelin ağlamalı". Hayır efendim. Şu hayatta her şey geçici, güldüğümüz anlar yanımıza kâr.

Yarın balayı için bavulumu hazırlayacağım. Güneş gözlüğüm, şapkam, güneş kremim, şortum, her şeyim hazır bir toparlaması kaldı.
Böyle durumlarda herkes aynı durumda oluyor mu bilmem ama ben daha bir kırılgan oldum. Her zamanki gibi iyi günümde tanıdığım arkadaşlarımı gördüm mesela. Şaşırdıklarım oldu, şaşırmadıklarım oldu,sevindiklerim oldu , kalan sağlar bizimdir kalan sağlar çok yaşasın !
Bir yanım bir an önce bu zamanlar geçsin hayatımı kurayım diyor, bir yanım zaten eninde sonunda hayatın düzene girecek bu anın tadını çıkar diyor. İkisinden biri seçmek zorunda mıyım yahu ilginç bişeyim.

Hala saçımı ve makyajımı nasıl yaptıracağımı bilemesem de, kuaför t-shirtlerim hazır .Aslan Ebruuuu !

Kırk yıllık kına gecesi oldu bekarlığa veda partisi

2011-05-28T12:00:00.000+03:00

Son günlere girdik artık. Kalan günler iki haneden tek hanelere düştü.Evimiz pek güzel oldu bakıp bakıp seiniyoruz, yeni eşyalarımızı kullanıyoruz, güzel sofralar kuruyoruz kendimize, minik detayları tamamlıyoruz. Planlı ve programlı gittiğimiz için işlerimizi tıkır tıkır hallettik, evde keyif bile çatıyoruz. Sadece usta sorunlarımız oldu, klasik "yaparız ederiz abi" ustalar yüzünden eve tıkıldığımız oldu ama biz zaten evde vakit geçirmeyi fazlasıyla seven (neredeyse asosyal olacağız) tipler olduğumuz için evde kalıp Ps3 oynamakbize epey cazip geliyor. Eh ama hava güzelleşti, motor sezonu açıldı biz daha doya doya motorumuzla gezemedik, artık balayında gezeriz diye kendimizi avutuyoruz. Her şey bir yana bütün bu tantana bitsin de hayatım düzene girsin istiyorum artık. Eşyalarımın çoğu Uzi'nin evinde (yani bizim evde) , annem anında odamı bozdu kendine oturma odası yaptı, şu sıralar koltukta misafir gibi yatıyorum yani. Yeni evime ancak kitaplarım girince bana sıcak geldi, tanıdık geldi, çünkü bana ait olan , benim dünyama ait olan şeyler kitaplarım, o küçük odanın en çok o kısmını seviyorum bu yüzden.
Maddelerimizin üstüne tek tek çizikler attık o günü bekliyoruz. Yarın kına gecesi var, bugün kına malzemeleri almaya gittiğimiz yerde adamın birini paralayacaktım. Onu da alın bunu da alın, yahu istemiyorum kardeşim. Biz evde bir avuç insanla, yakınlarımızla zaten küçücük evde kendi kendimize oynayıp eğleneceğiz. İstemiyorum bindallı, istemiyorum kına tepsisi, istemiyorum arkadaşlarıma vermek için kına gülü aaaaaaaa.Bir de "ay ağlayacaksın o gece olmaz" diyenler var. Şaka değil gerçek. Tamam evimi bırakmak, başka bir eve geçme fikri beni mahsunlaştırıyor olabilir ama ağlamak ne. Güzel birşey bu, mutluluk, sevinç neşe olmalı. Sanırım "çok güldük ağlayacağız" ekolunden gelenler bu kınada gelini ağlatma niyetlisi olanlar. Ağlamayacağım oynayacağım tef bile aldım ahay.
Erkeklerin yaptığı alternatif kına gecesi planı ise evde ps3 oynamak. Temiz ve eğlenceli. Biz varken doyasıya oynanamayan pes sonunda dırdırdan uzak doyasıyya oynanacak . Hayaldi gerçek oldu.

Gitmeye hazır

2011-05-20T16:19:00.000+03:00

Hazırız.
Kaldı 15.

Home

2011-05-19T16:40:00.000+03:00

Bize yuva olan Dünya... Cömert, gizemli, muhteşem Dünya... Muhteşem bir dengede, ahenkle hareket eden, her şeyin birbirine bağlı olduğu Dünya'nın belgeseli bu. İnsanlık olmadan önce milyonlarca yıl var olmuş, eksilmemiş aksine çoğalmış Dünya'nın biz geldikten sonra ne hale geldiğini anlatan harika bir belgesel Home. iz var oldukça o ahenk bozulmuş, yıkıma uğramış, bir çok tür yok olmuş ve olmakta. Çok çarpıcı görüntüler ve çok çarpıcı bir anlatımla tokatlar atıyor bize. İzlerken "işte" dedim "kıyamet, öyle birden kopmayacak, kıyamet bu, sonunda petrolümüz , suyumuz bitecek. Topraklarımız zehirlenecek, hayvanlarımız tükenecek, ağacımız da tükenecek. O zaman sonumuz tıpış tıpış gelecek. "
Belgeselin sonuna doğru iyice karamsar olmuştum ki "karamsar olmak için çok geç" diyerek bir parçacık umut kırıntıları gösterdi bu kez bana. Aslında tüketim ve yıkım o kadar hızlı ki o bir parçacık umut bile son çırpınışlardan başka birşey değil. Yine de yapılan iyi şeyler var. Bizim dahil olmadığımız, ülkemizin aptal projelere harcadığı paralara tutulan alkışlara bakılırsa da asla dahil olmayacağımız "iyi şeyler" den bahsediyorum.
Mutlaka izlenmeli.

Home

19

2011-05-16T10:44:00.000+03:00

Son ondokuz

Bir canavar yarattınız tebrikler

2011-05-04T15:49:00.000+03:00

Canavar var içimde. Kocaman, koca sesli. Olmadık zamanda ininden çıkıp höraaaaaaaaaaaağğğğğğğh diye hedefe nokta atışı yapıyor. Ama yakında tazmanya canavarı gibi döne döne yıkıp geçeceğe benziyor az kaldı.
Aylar öncesinden listemizi yapmışız, işlerimizi planlamışız tıkır tıkır halledip üstünü çiziyoruz. Kendi planladığımız işlerimizi aksilik olmadan gidip yaptık. Amaaaaaaaaaaa bizim insanımızı hesaba katmamışız. Yaparız ederiz diyen, Türk işi iş beceremeyen insanları unutmuşuz. ( şimdi milliyetçiler hiç bikbiklenmesinler çekemeyeceğim Türk işi işte "hallederiz yaparız". )Bir yatak başlığı alıyoruz, olay oluyor, önce yanlış getiriyorlar, biz bunu takalım doğrusunu getiririz diyorlar, haftalarca bekletiyorlar, önce yanlış renk getiriyorlar, sonra da yine yanlış boy olanı getiriyorlar. Bu arada şu gün geleceğiz bu gün geleceğiz diye bizi evde tutuyorlar. Onlarca kere arıyoruz, ay not alıyorum söylerim tamam diye oyalıyorlar. Neyse getirdiler düzgününü, bir de hediye yatak pedi ve nevresim takımı. Sus payı herhalde.
O bitiyor, mutfak dolap kapakları yenilenecek. Yönetici geliyor not alıyor. Bu yaklaşık bir ay önce oluyor. Bir görevli gelecek banyoyu halledecek, sonra o mutfak için usta getirecek ben de mutfak eşyalarımı yerleştirip ajandamdan o maddeleri sileceğim. Ama yoook hangi iş zamanında olmuş ki. Bir çok kez arıyoruz yine aynı mesela bakıcaz yapıcaz. Politikacılar gibi boş vaat. En son pazar günü güya görevli gelecek ustayı getirecek. Arıyoruz "haa şey ya mutfak için usta gelmiyor" ya nasıl arkadaş. Niye haber vermiyorsun. Sen gelecektin sen niye gelmiyorsun. Kem küm. Bu insanlarla uğraşamıyorsun, laf anlatamıyorsun,senin zamanını çalmayı saygısızlık etmeyi düstur edinmiş çünkü bunlar. Bu tür adamlara mecbursun bir de. Yüzüne tükürsen yarabbi şükür diyecek adamla takışırsan senin başka işini aksatacak çünkü. Yaparlar böyle bunlar.
Temizlikçi geldi cuma günü. Evli evi halie sokulacak ev camlar dolaplar banyodur köşe bucak temizlenecek. Hanımefendi önce geç geldi. Çayını sigarasını içti. ( Ben sigara kullanmıyorum bu arada ) . Ağır ağır ağır ağır aaaağğğğğğğğğğğğğııııııııııııır işlere başladı. Bir baktım, leş gibi terliğini yatağıma dayamış camları siliyor, yetmiyor aynı leş terlikle yemek masama basarak cam siliyor, yetmiyor beyaz sandalye mindemime basıyor. Leş viledayı bej koltuklara sürüyor. Banyonun küveti lavaboyu küveti bana temizletiyor, tozu bana aldırıyor, mutfak dolaplarını bana toparlatıyor. Dolabımı açıyor senli benli konuşuyor. "Oldu mu bak bakim gı?" diye beni çağırıyor. Ben de bir dakika ya nerden senli benli olduk, bu koltuğun yatağın minderin hali ne, bu banyonun hali ne, sen mi iş yapacaksın ben mi, parayı da kırışalım o halde demiyorum diyemiyorum. İyi olacağım ya, o kadın bu şekilde ekmek kazanıyor diye ukalalık etmeyeceğim ya. Ezmiş gibi olmasın ya. İyi bok yiyorum. Kocası geliyor ayakkabılarıyla yerlere basıyor iz yapıyor ve yüzsüzce siz de basıyorsunuz diyor. Benim evim burası ayı !
Bir perde dikilecek, adam alıyor not, şöyle olacak böyle olacak. Sonra da tamamen kendi kafasına göre böyle daha güzel olur diye farklı dikiyor. Ya sana sorduk mu be adam sana sorduk mu? Benim işimi hop bir hafta daha aksatıyor.
Türk kafası bu işte. Yeni tanıştım. Bu kafayla da bizden bir halt olmaz. İşini düzgün yapan işine saygı duyan adamlar olmadıkça bir halt olmaz bizden. Lafa gelince laf çok ama iş yok. Tıpkı başımızdakiler gibi. E böyle adamları da böyle dangalaklar seçiyor zaten daha ne.
Ben gerçekten salağım sanırım ya. Demek ki, böylelerini ezmek gerekiyormuş emretmek gerekiyormuş.
Beni evlilik işleri değil bu dangalaklar strese sokuyor.
Hıyarlar !

Arabesk

2011-05-03T09:50:00.000+03:00

Köpek gibi ağlama isteği, kendini yerden yere vurma isteği, müziği sonuna kadar açıp koşma isteği uyandırıyor arabesk. Lisede birine deli divane oluyordum. "İşe yaramazın biriydi" demek geldi içimden ama vazgeçtim. Beni ben yapanlardan biriydi o çünkü. Prense ulaşana kadar öpmek zorunda olduğunuz onca kurbağadan biri yani. Nasıl aşığım ve nasıl saçmalıyorum kendime şaşıyorum. Telefonunu çaldırıp sesini dinliyorum. Bazen arayıp güya ordan burdan konuşuyorum O'nunla. Gururum falan yok , gurur ne ki bütün dünya bilsin istiyorum aşığım ulannn.Ayrıldık sonra, terk etti beni. Hem aldattı hem terketti üstelik.
Yaz geldi. Mezun olduk. O yaz boyunca kendime eziyet ettim. Arayıp sesini dinledim, ona mektuplar yazdım ama yollamadım tabi ki. O yaz Alanis Morissette yazıydı. ( Bir sonraki dönem Nirvana, bir sonraki dönem de Papa Roach dönemiydi mesela ) Defalarca ama defalarca That Particular Time'ı dinledim. Artık kafamda bir makine vardı ve loopta sürekli bu şarkı çalıyordu. Hayatımın ikinci dramını yaşıyorum kendi kendime. İlkinde bir önceki yaz babamı kaybetmiştim. Benimkisi avuntuydu işte.
Kendimi biliyordum ama ergendim , değil duygularıma hormonlarıma bile hakim değildim ki.
Hayatımın kendimce dramatik ve önemli olaylarını hep bir şarkıyla özdeşleştirmişimdir. Back to Black, Ah Bu Ben, Seni Kaybettim, Breath Me, Pins And Needles hatta ve hatta Ain't it Funny ve daha niceleri... Benimle benzer duyguları yaşamış ve acı çekmiş, benden daha iyi ifade yeteneğine sahip insanların yazdığı şarkıları kendi acılarıma fon yaptım. Kendimi kahretmekten zevk aldım.Herkesin büyük bir üzüntü yaşadığımı bilmesinden de faydalandım çünkü böylece günlerce perişan dolaşabildim, şiş gözlerle işe gidip gelebildim, telefonda "nasılsın" diye sorduklarında rahatlıkla" bok gibiyim" diyebildim. Arabesk ruh halleri güzeldir. Bir sabah uyanıp "öf bu ne bunalım ya " diye düze çıktığını hissetmek ve güçlendiğini fark etmek de güzeldir.
Zaten ben en güzel yazılarımı da üzgünken yazdım.

Bu şarkıyı da Pins And Needles eşliğinde yazdım mesela.

Hoşgeldin

2011-05-02T20:04:00.000+03:00

İşten bi çıktım, hava ılık. Şaşırdım çünkü ilkbaharın ilk iki ayı daha çok kış havasında geçti. Ama sonunda geldi sanırım.

Kaldı 33 gün.

Ayşegül Öğreniyor

2011-04-27T09:54:00.000+03:00

Haftasonu akrabalara davetiye sebebiyle ziyaretler yaptık Uzi ile. Bunların arasında 10 senedir görüşmediğim büyük halam da vardı. Kendisinden çok çekinirim çünkü o resmidir, karizmatiktir, her zaman kraliçe gibidir. Asla açıkça eleştirmez , davranışlarınızı düzeltmez ama bakışıyla oturuşuyla bile kendinize çekidüzen vermeniz gerektiği izlenimini verir. O sebeptendir ki ben küçücük bir çocukken bile evlerine gittiğimde oturduğum koltuktan kalkmaz, vitrinlerinin üzerindeki çeşit çeşit oyuncak bebekleri isteyemez, orada bulduğum doldurulmuş deve ile saatlerce mecburen oynardım. Orada o kadar baskı altına hissederdim ki, yolun karşısındaki çocuk yuvasının bahçesini camdan izleyip oradaki çocukların eğlencesine imrenirdim. Daha sonra oradan ayrılıp küçük halama gitme vaktimiz gelince de içten içe göbek atardım. Çünkü küçük halam çok eğlenceliydi, evinde çok rahattım, kendisi de çılgındı, iki köpeği vardı ( şimdi hayatta değil köpekleri ne yazık ki ) , çoluk çocuk severdi hepimizi memnun etmeye çalışırdı. O yüzden büyük hala sırasını geçirip küçüğüne gittik mi yine kendim olurdum.
Ama artık büyüdüm, değiştim, kendime güvenim geldi, artık nişanlıyım da, koskoca yetişkin oldum, artık halaları ziyaret etme vakti geldi dedim ve arayıp pazar günü geleceğimi söyledim ikisine de. Küçük için sorun yoktu ama büyük beni içten içe yedi, gidene kadar her gece düşündüm, tedirgin oldum, vazgeçsem gitmesem mi dedim, çocukluk sanrılarım çıktı sanki meydana. Uykusuz geceler geçirdim. Sitemden nefret ederim ben, isterse babam olsun sitem edildi mi dağları taşları haykırarak delmek istiyorum. Halamın sitem edeceğinden çok korkuyordum, ya neden aramadın sormadın mevzularına girer de ters birşey söylerim kalbini kırarım diye ödğm kopuyordu.
Pazar günü geldi çattı, bu kez önce küçük olana gittim eğlenceli olana. Evet yine aynı halam, evinde rahatım, kendisi hala biraz çılgın, yemeklerimizi yedik, güldük sohbet ettik ve büyük olana gitmek üzere oradan ayrıldık. Büyük olanın kapısının önüne geldiğimde kallbim çarpıyordu, ellerim buz olmuştu, üstüm başım düzgün mü diye baktım kendime. Of dedim ne olacaksa olsun. Kapıyı açtılar hepsi kapıda beni bekliyordu, onlar da briaz tedirgindi 10 sene sonra niye geldi acaba diyorlardı bence. İçeri geçtik, insan nereye giderse kendisini de götürüyor, o evde yeniden çocuk Ayşegül oldum. Koltuğun ucuna iliştim, büzüldüm, kekeledim, saçmaladım, heyecanlandım. Sonra yavaş yavaş yendim kendimi, onlar da rahatladılar , Uzi'nin varlığıyla iyice rahatladım, babamdan bahsettiler mutlu oldum, epey bir süre oturduk orada. Uzun sessizlikler de oldu kabul . Ama memnun oldular geldiğime, ben yine kendi kindarlığıma uyuz oldum. Bunca sene aramadığıma sormadığıma üzüldüm. Büyüdükçe anlıyorum ki arada bir memnun etmeniz gereken insanlar var. Üstelik zamanla sizden bekledikleri tek şey hatırlanmak oluyor. Hayata dair yeni şeyler öğrenmeyi seviyorum, bu da öğrendiğim birşey oldu benim için.

Bu aralar işle ilgili bir karar vermek, plan yapmak durumundayım. Lütfen her şey yolunda gitsin lütfen .

köpek sahibi olmak

2011-04-23T13:16:00.000+03:00

Bazen böyle bişey

45

2011-04-20T09:50:00.000+03:00

45 gün kaldı.
En temel şeyler neredeyse tamamlandı. Ajandalarımız dolu, her hafta bir iş var. Bu işlere koştururken , hatta gelinlik alırken bile pek farkına varamamıştım ama geçen gün davetiyenin içinde adıma dikkatle bakınca kafama dank etti. Lan dedim evleniyorum ben. Seneye bu zamanlar başka bir evde başka bir düzenle olacağım. Klişe gelebilir ama bir burukluk yaşıyorum. Annemden ayrılıyorum,o yalnız kalıyor, şu an evim olan yuvamdan başka bir yeri "evim" olarak benimsemeye gidiyorum.
Acaba oraya girince de "oh eve geldim" diyecek miyim?
Buna alışmak ne kadar sürecek?

İkea'dan aldığım kitaplık bütün kitaplarımı alacak mı?

Köpeğim hangimizde kalacak?

Yunuslara Özgürlük

2011-04-13T11:00:00.000+03:00

Sessiz eller

2011-04-11T21:25:00.000+03:00

Odunla geberesice

2011-04-08T15:28:00.000+03:00

Mesaj olarak geldi bana bu haber http://www.haberturk.com/yasam/haber/618820-hayvanseverler-arasinda-infiale-neden-olan-o-video
İzlemeyemedim tabi dayanabilir miyim. Hemen gerekenleri yaptım dilekçemi verdim valiliğe mail attım. Biz iğneyle kuyu kazıyoruz, bir kediyi öldüren aşağılık herifin davasını takip ediyoruz bu sefer başka yerden vahşet haberi geliyor.
Ne olur tepkisiz kalmayın:
http://www.sessizkalmasucaortakolma.com/dilekce/dilekce_detay.asp?id=795

valilik@samsun.gov.tr

Vezirköprü Darıçayı Alan köyü sakinlerinden Aziz Zengin,Arif Çakar ve Nefise Çakar isimli şahısların savunmasız bir köpeği elektrik direğine bağlayarak dakikalarca sopayla öldüresiye dövdüğü görülmektedir.

Bu kisiler, 5199 sayili yasayi ihlal etmekle kalmayip ayrica insani ve ahlaki olmayan bir davranis sergilemektedir.

video linki: http://www.facebook.com/video/video.php?v=132103366856332&comments

Bu olaydan 3 gün sonra köpek ölmüştür. Köpeği döven kişi ve annesine İl Çevre Müdürlüğü tarafından 400TL para cezası uygulanmıştır. Edindiğimiz bilgilere göre bu akli dengesinin bozuk olduğu raporu alan kişiye ailesi tarafından koyun karşılığında köpek temin edilmekte ve bu şiddeti onlar üzerinde tatmin etmeye devam etmektedir.

Yani bu bir kereliğe mahsus bir şiddet değil, düzenli olarak devam eden seri şiddetler dizisidir.

Bu videoyu çeken kişi aynı aile tarafından taciz edildiğini belirtmektedir.

kaynak: http://www.sessizkalmasucaortakolma.com/dilekce/dilekce_detay.asp?id=795

7Kule bekliyor

2011-04-08T12:00:00.000+03:00

Epeydir bu bölümü ihmal ettim o yüzden şimdi vakit geçirmeden yazayım.
Bu tatlı kedicikler annesiz kalmışlar, onlara anne şefkatini aratmayacak yuvalar aranıyor.
Ayrıca barınakta 3000 kadar köpek olduğu için ihtiyaçları hiç bitmiyor, zaten her gün ama her gün bu canlara yemek vermek gerekiyor, ekmek bulmak gerekiyor, ilaç gerekiyor, temizleyici gerekiyor.
Kısaca:

Bu linkten yardım sayfasına ulaşabilir,

Buradan

mama ve ihtiyaç listesindeki bazı malzemeleri satın alıp barınağa kargoyla yollayabilirsiniz.

ACİL BAYAT EKMEK BAYAT EKMEK BAYAT EKMEKKKKK
KURU VE YAŞ MAMA(KÖPEK KEDİ)-MAKARNA-
BİSKÜVİ(PETİBÖR )SÜTÜMÜZ VAR AMA BİSKÜVİMİZ BİTMEK ÜZERE.
YEMEK DAĞITIMI İÇİN TEKERLEKLİ ÇÖP ARABASI-BÜYÜK BOY PLASTİK KOVA
ESKİ GAZETE-KOKULU YÜZEY TEMİZLEYİCİ-BULAŞIK DETERJANI-NON STERİL ELDİVEN-ISLAK MENDİL
CANURAL KULAK DAMLASI-SAVLON DEZENFEKTAN-7 NO STERİL ELDİVEN
KARMA AŞI-DIŞ VE İÇ PARAZİT İLAÇLARI-2/0 VİCRİL-KAFEMİN AMP-LİBAVİT K AMP-HİSTAVET AMP-
CİPRO TB-LİBALAKS -TRANSAMİN AMP-ASİST AMP-

Ayrıca ziyaret de edebilir, sizi sevinçle karşılayan köpecikleri doyasıya sevebilirsiniz.

Ölmeden önce, bir sürü hayvanla dolu kocaman bir çiftliğim olsun isterdim.

Fotomu da çekerim kendimi de gizlerim

2011-04-06T12:00:00.002+03:00

Be heyy blog sakinleri ! Komik oluyorsunuz. Hem kendinizi teşhir etmekten geri kalmıyor hem de türlü atraksiyonla 3.sayfa haberlerindeki gözü siyah bantlı tipler gibi oluyorsunuz. Bari oldu olacak Flash tv maskesi takın.
Bu tipler evlerini, kıyafetlerini, kendilerini olduğu gibi görüntüler ancaaaaaak o yüzünü kimselere göstermezler, yüzlerini de komik abidik gubidik şeylerle gizlerler. Ben de bir örnek yaptım.(evet başka işim gücüm yok)

Örnek 2:

Aldım kendi fotomu gizemli foto yaptım. Mazallah nazar değer, uğursuzu var hırsızı var tu tu tuuu.

Diğer bir tipler de kendini değil de saçını, parmağını falan gösterenler. Çok gizemlisiniz doğrusu :) Sadece kendi fotoları değil eşi çocuğu nesi varsa böyle yarım görünürler. Yarım familyası.

Örnek:

Bloggerlar yapıyor da ünlüler yapmıyor mu sanki böyle abukluklar. Mesela şu ünlülerin "sosyal sorumluluk" projelerinde vermiş olduğu pozlar var efenim. Çeşitli ünlü fotoğrafçılar tarafından çeşitli yüz mimiklerinde fotoğraflanıyorlar, biz de falanca ünlünün kaymış ağzına, açılmış gözlerine veya "perişan" bakışına bakıp bilinçleniyoruz.

O halde ben de halkı bilinçlendireyim istedim ve hayvan hakları için böyle bir fotoğrafımı sizinle paylaştım. Hadi bakalım bilinçlenin.

Son olarak itim Nancy köpek ve benim çılgın bir maskeli balo sırasında çekildiğimiz "eyes wide shut" temalı fotomuz. Gizemliyiz ailece yapacak birşey yok.

Ölmeden önce , öldükten sonra kullanılmak üzere şahane bir foto çektirmek isterdim.

Akbaba olmasın- akraba olmasın

2011-04-04T09:17:00.001+03:00

Cuma ve cumartesi gidip evin perde ve ıvır kıvırlarını da hallettim. Daha doğrusu bir ekip çalışması gerçekleştirdik. Cuma Ebru ile, cumartesi de ablamla birlikte bu işleri hallettik. Ben bakkal alışverişine bile sevinen biri olarak bu kocca alışverişe bayıldım. Bir de farkettim ki ben domestik oldum. Eve aldığım eşyaları hemen Uzi'nin evine taşımak ve hemen yerleştirmek istediğimden dolayı hemen bir taksiye atlayıp alabildiğim kadar çok eşyayı alıp evine götürüyorum.
Bu işlere koyulduğumdan beri sağolsunlar bir sürü arkadaş-eş-dost tanıdık "bir şey lazımsa söylemekten çekinme, bize de bir görev ver halledelim" dediler ve yardımcı oldular. Bu eş-dost takımının içinde dikkatimi çeken şey hiç bir akrabanın bu gruba dahil olmamasıydı. Akrabalar ve yetişkin tanıdıklar (aile yakınları vs.) böyle durumlarda evlenen çifte yardımcı olmak bir yana sanki sadece sitem yapmak içn var olduklarını düşündüklerinden dolayı hiç arayıp sormazlar. Biz bu evlilik işlerine başladığımızdan beri akrabalardan herhangi bir yardım talebi veya yardım talebini de geçtim bir arama hal hatır sorma nasıl gidiyor falan gibi şeyler görmedim. Yardım derken maddi anlamda bir yardımı kastetmiyorum tabi ki. Ama bırakın aranmayı nasıl gidiyor diye sorulmasını binbirtürlü sitemle karşılaşıyoruz. Böyle saçmalık olamaz. Sanırım bazı tipler böyle durumlarda evlerinde oturup şöyle diyor "hmmm dur bakalım beni arayacak mı , hmm dur bakalım beni düğününe çağıracak mı, dur bakalım telefonla mı çağıracak yoksa evime mi gelecek, dur bakalım beni kınasına çağıracak mı, çağırmazsa trip atarım küserim ben büyüğüm akrabayım ne yapsam haklıyım bana ne."
Bu zihniyeti anlamam mümkün değil. Gerçi anlaşılır bir şey olmalı benimki de laf. Kan bağıyla zoraki kurulmuş bir yakınlık beklentisindense elbette ki kendim seçtiğim kafaca uyuştuğum hayatımı paylaştığım arkadaşlarım daha çok hatırşinas olacaklar.
Benim bu konudaki tavrım belli ;gölge etmesinler başka ihsan istemem. 8 Hafta kaldı, benimle mutlu olacak, sevinecek eşim dostum olsun bana yeter.

Ölmeden önce, istenmeyen tüylerden kurtulur gibi istenmeyen akrabalardan kurtulmuş olmak isterdim.

Parayla ilgisi yok

2011-04-01T10:00:00.000+03:00

Trendyol'un sahibinin röportajını okumuştum bir keresinde. "Trendyol'u kurmak için parayı nereden buldunuz?" sorusuna " Sekiz yıldır çalışıyordum bir kaç YÜZBİN dolar biriktirmiştim öyle girdim bu işe" cevabı vermişti. Hönk diye kalmıştım. Çok iyi ya, ben de o işten yapmak istiyorum arkadaşlar. Ben 6 yıldır çalışıyorum ve bir kaç YÜZBİN dolara hala 60 yıl kadar uzağım. Bu muhteşem hayatlar yaşayan insanların röportajlarını falan okurken çok eğleniyorum. Mesela dünyayı gezmekte olan birisiyle yapılan röportajda diyorlar ki " bunun parayla ilgisi yok ben tutkularımı yerine getirmek için bla bla ..." Yahu nasıl ilgisi yok. Diyor ki ben Delhi'de günde 10 dolara yaşıyorum mühim olan para değil. Ya salak mısınız diyorum sırf uçak bileti zaten bir ton para sen orda 10 dolara yaşamışsın bu bir başarı değil ki, zaten Delhi'ye gitmeye gerek yok , bu ülkede zaten tutkularını geçtim hayatta kalmak için günde 10 dolardan az paraya yaşayan insanlar var bunu nasıl söyleyebiliyorsun.
Hah bir de sosyetik röportajları var. Soruyorlar onlara da, " şık giyinmek için çok para harcamaya gerek var mı?". Hepsinin de cevabı hazır " hayır yok bunun parayla ilgisi yok ben koleksiyon parçalarla pazardan aldığım bir tişörtü kombinliyorum mesela. Ama koleksiyon parça yüzlerce dolar bu arada.
Tutkularımın peşinden gittim parayla ilgisi yok
Bir sabah uyandım ve artık fotoğrafçı olmaya karar verdim parayla ilgisi yok
Bu işi yapmak istemediğimi fark ettim ve o gün istifa edip falancayı açtım parayla ilgisi yok
Afedersiniz ama bok yok !

Ölmeden önce , "zengin olmamın parayla ilgisi yok, tutkularımın peşinden gittim" demek isterdim.

Dükkan kapalıyken

2011-03-31T09:30:00.001+03:00

Bir sürü Dns numarası denememe rağmen rahat bir şekilde bloglara giremedim, girebildiklerime yorum yazamadım, hatta yorum yazamadığım için deli olduğum yazılar okudum çıldırdım.
Ben de dükkan kapalıyken sessiz izleyici oldum ne yapayım. Bol bol Hell's Kitchen izledim, eski filmlerimi karıştırdım kaybettiklerim olduğunu görüp kızdım, yeni kitaplar aldım, tatil hayali kurdum, aylardır bitli bir şekilde aldığım öğrenciyle ilgili isyan bayranğını çektim (sonuç: artık bit rozetim var ) , Markafoni'den yollanan "indirim çekiniz var" mailine güzelce sövdüm,kendime başka iş hayalleri kurdum, kuaföre gittim ve hayatımda ilk kez kuaför saçımı kesmek istemedi, bir kaç santim bile önemli olur "gelin başı" yaparken dedi heleleleeyyy dedim ne başı yaaa, ama kadın BİR KERE OLUYOR ekibinden olduğu için uzatmadım saçlarım öyle pırasa gibi kaldı, ben de bunun üzerine boyamak istedim evde kendim ama bu kez de şaşılacak şey yıkadığımda hiç boyanmamış gibi kaldı hatta beyazlarım bile aynen duruyordu.

NOT: Bu ne ya? Buna 500 tl verilir mi allahaşkına, sünnet yatağı gibi.

Ölmeden önce hayallerimdeki işi yapabilmiş olmayı isterim.

Türk 'ün nikahla imtihanı

2011-03-28T20:59:00.000+03:00

Hazır yeni kayıt yazabiliyorken kendimden haber vereyim dedim. Tarihe not edeyim dedim. Hazırlıklarımız devam ediyor. Ben yazamazken bir sürü iş hallettik. Listemizden bir çok iş sildik. Mobilyalarımızı seçtik, evimizi badana ettirdik hatta kapıları da boyattık, bizimkiler Uzi'ye yemeğe geldiler ve yaşayacağımız evi de gördüler, davetiyeleri ve nikah şekerlerini hallettik, annemler bana çeyiz aldılar (evet benim çeyizim var hehe) motorumuzu sattık hatta yenisini aldık, eşyalarımız geldi onları yerleştirdik, bir kaç kavga ettik , Nancy köpekle ilgilendim vs.
Bu süreçte bir Türk kızını baştan, insanlıktan ve yırtık dondan çıkartan olaylar da yaşamadım değil. Çünkü şimdi anlıyorum ki Türk kızının imtihanı düğün hazırlıklarıdır. Bunca yıldır burun kıvırdığım, küçük gördüğüm, saçma bulduğum kızların hareketlerinin nasıl katakulliler sonucu bu hale geldiğini anladım. Etrafımda gördüğüm kızlarda bu dönem vuku bulan " AL AL AL ALDIR! PARÇALA CO! " ruh hali, açgözlülükle erkek tarafına kakalamaya çalıştıkları ve başardıkları altındır takıdır, perdedir halıdır koltuktur bohçadır saçmalıklarına ısrarla hiç girmedim. Ama mobilyacılarda olsun , davetiyeciler olsun gözledim ki , tuzağın adı "BİR KERE OLUYOR CANIIIIM", hatta bu konuda bir kitap yazıp adını da "BİR KERE OLUYOR" koysam satış rekorları kırar, okuyan her kız kendini bulur ama ele güne karşı "ben böyle değilim canııım " der. Bu olay tee yüzükte başladı. Gözünü pırlanta bürümüş, ingiliz asilzadesi olduğunu evlenirken farketmiş nice yakınımın "pırrlantaaa aldır, aldır aldırrrrrrrr" şeklindeki ağız köpürmesiyle cereyan eden seslenmelerine kulağımı tıkadım. Yahu arkadaşlar "aldır" nedir ? Evlilik bu. İki kişinin aşk, sevgi , ihtiras ve kara melek birşelimiyle aynı evde hayatını geçirmeye karar vermek işte. Güzel , hoş, tatlı, eğlenceli birşey bu. Birlikte kurun evinizi, ikiniz emek verin, omuz omuza verin bir olmanın birlikte birşeylere sahip olmanın tadını çıkartın.
Neyse her zamanki gibi konuyu uzatıyorum ama uzatıyorsam da uzatıyorum ne yapayım yav.
Gittik mobilya bakmaya. Her bütçeye uygun mobilyalar var elbette. 6bin TL'ye de bir oturma grubu sahibi olabilirsiniz 1700 TL'ye de. Neticede üstüne oturulan, eskiyen , bişey bu. Aman ne modeller var ne modeller, taşlısı, kadifesi, ketenlisi vs. Benim koltuk kriterim uzaktan bakınca "otur bana bebek ", oturunca da "yat bana bebek , uzan bana bebek" desin yeter olduğu için bulmam zor olmadı. Yatak odasında da envai çeşit saçmalığa baktıktan sonra güvendiğimiz bir arkadaşımıza beğendiğimiz modeli yaptırdık. İstediğimiz ölçüde içini de istediğimiz gibi çizdirerek çok uygun fiyata yaptırdık. Misler gibi de oldu. Bütün mobilyaları bir günde bakıp beğenip aldık. Ne mağaza mağaza gezecek, de de kataloglar karıştıracak enerjim yok.
Başından beri fikrim şuydu; insanlar evlenme olayını çok büyütüyorlar, çok fazla ağır ve gereksiz detaylarla yüklüyorlar. O yüzden en baştan beri normal bir hazırlık planım olduğu için öyle devam ettik. Davetiye ve şekeri tek seferde tek dükkanda hallettik. Kusura bakmayın ama bin tane yere bakmaya gerek duymuyorum. Duyulmasını da saçma buluyorum. Bunların hepsinin sebebinin hep anafikirden uzaklaşıp (anafikri birlikte bir ömür saadet )saçma detaylarla uğraşmak olduğunu düşünüyorum. İki insanın o hazırlıklar boyunca birbirini gırlatlayacak duruma gelmesinin başka izahı da yoktur sanırım. Çünkü biz bütün bu hazırlıklar sırasında bir kez bile kavga etmedik. Ettiğimiz kavgaların hazırlıklarla uzaktan yakından ilgisi bile yoktu kendi saçma sebeplerimizdi her zamanki ...

Kızlar, evet yuvayı dişi kuş yapar ama bu görevi o kadar abartmayın, açgözlülük etmeyin, damadı yolunacak kaz gibi görmeyin, yüzüğünüz stork olmasa da olur, mutfağınızda ankastre olmasa da olur. Kendinize gelin.

Ölmeden önce köşesi açıcam artık yazılarımın sonunda.

Ölmeden önce , küçük mutlu bir yuva yapabilmiş olmayı isterdim.

foto

2011-03-08T17:10:00.001+02:00

mmm açılmış ki bu

Kıllı ve öfkeli

2011-02-28T11:22:00.000+02:00

En son beni baş parmağımı oyma suretiyle ısırdıktan sonra oturdum düşündüm. Fikrine güvendiğim arkadaşlarıma danıştım . Bana söyledikleri acı gerçekle kendime geldim. "Artık lider siz değilsiniz, siz sürüsünüz ve güdülüyorsunuz. " Yani Nancy'nin artık evde kontrolü devralmış olması. İyice olan biteni düşündüğümde hak verdim. Nancy'nin yemek zamanı sınırsız, mama kabı ortada istediği zaman yiyor. O istediği zaman istediği kadar oynuyor ve oyunu o bitiriyor. Yattığı zaman dokunulmasından hoşlanmıyor keyif yaparken bile olsa. Alan savunmasını artırdı. Bir lider olduğu için de aslında endişeli tedirgin ve mutsuz zamanlar yaşıyor. Artık red zone durumuna geçmiş, yani öldürebilecek ve ciddi yaralayabilecek nur topu gibi bir itim olduğunu anladım. Bir çocuğum olsa çok zor zamanlar yaşayacağım kesin -ki bunu asla göze alamam. Fark ettim ki annem de ben de evdeki bu köpekten huzursuz oluyoruz korkuyoruz. O halde ne yapabiliriz diye düşündüm.
Temel eğitime dönüş
Egzersiz
Liderlik çalışmaları (eve gelince heyecanını bastırma, agresif olmayan oyunlar, yeme düzeni , yolda yürüme çalışmaları vs.)
Ona bir köpek gibi davranma (bu acı ama gerçek)
Ne yazık ki sorunlu bir köpeğim var ve ben de belli ki eğitilmeliyim. Evde sizi oyun oynarken bile ısırabilecek, tedirgin olan bir köpekle olmak istemezsiniz. Elbette ki asla ama asla onu başkasına verme gibi bir durum olmayacağı için ona göre çözüm üretiyorum.
Zor zamanlar başlasın.
En baştan alıyoruz.
Eğer başarılı olursak Cesar'a bir kutu çikolata göndereceğim.

Earthlings

2011-02-27T13:07:00.000+02:00

Bugün sizi asla görmek istemeyeceğiniz, fragmanına bile dayanamayacağınız bir belgeselle tanıştırmak istiyorum.

Belgeselin adı Earthlings.
Bu dünyanın başına gelmiş en vahşi ve en tehlikeli tür olan insanların hayvanlara yaptığıkları ettikleri 5 bölümde anlatılıyor :
Pets
Foods
Clothes
Entertainment
Science

adlı bölümlerde sofrada afiyetle yediğimiz etlerin soframıza gelmeden başına gelenler, evcilleşmiş hayvanlarımızın evcilleşene kadar hangi süreçlerden geçtiği, yüzlerce lira verdiğiniz (siz diyorum çünkü ben deri ve kürk kullanmıyorum) deri ayakkabılarınızın, kanlı kürk eldivenlerinizin bir canlıdan nasıl canlı canlı derisi yüzülerek alındığı ve hayvanın o halde yaşamaya zorlanması, eğlence sektöründe o sirklerde, o şımarık velediniz eğlensin diye gittiğiniz gösteri merkezlerindeki hayvanların halleri, tavuk çiftliklerinde duvara fırlatıldıktan sonra üstünde tepinilerek öldürülen kümes hayvanlarının halleri, kullandığımız kozmetikler, ilaçlar ve bilimum bilimsel araştırmalar sırasında denek olarak kullanılan hayvanların gözlerinde "lütfen bana acı" bakışları, hepsi ve daha da fazlası bu belgeselde. Ben çok samimi olarak söylüyorum fragmanına bile dayanamadım . Filmin tamanına da bakamadım , kesik kesik ileri ala ala baktım. Dayanamadım.o kesik görüntülerde bile gördüğüm şeyler kalbimi sıkıştırdı. Allah bizi helak etsin istedim, yok olalım istedim. Bütün bu olanlar gerçek. Bunlara hepimiz alet oluyoruz,normal hayatlar yaşayan insanların çoğumuz ve bu halimizle bile hayatın bu pislik kısmında nasıl da bilmeden rol oynuyoruz.
Ben dayanamadım izleyemedim. Ama "ay bakamam" deyip geçemedim, yapamadım. Daha ciddi kararlar almaya zorladım kendimi. "Ay yani sen şimdi deri giymiyorsun da bunlar düzeliyor mu sankiğğ" diyen sığ beyinli zavallılara da bu belgeseli izlemeye davet ediyorum.

Bir çocuk sevdim

2011-02-24T22:25:00.001+02:00

Cover şarkılardan nefret ediyorum.
Şu güzelim şarkıya bakın

Sezen'den daha güzel kim söyleyebilir ki bu canım şarkıyı.

2011-02-24T09:40:00.000+02:00

Şimdi çalışma günümü dörde çektim ya, hemen hafta bitmiş gibi geliyor bana çok eğleniyorum. Neredeyse haftanın yarısında çalışmıyorum mutluyum. Zor iş benimkisi, herkesin işi kendine zordur elbette ama benimkisi gerçekten zor. Tüm gün problemli velilerle olmak bazen işin kendisinden de zor geliyor. Ha kendimi telkin ediyorum elbette. Daha zor işleri de yapanlar var , hem her çocuk 45 dk. sonuçta 45 dk dayan diyorum. En azından her seans tek çocuklasın diyorum. Bir şekilde idare ediyorum da işyerindekiler de boş durmuyor elbette. Geçenlerde kot pantolon yasağına baş kaldırmış kendimizce devrim yapmıştık ve kot pantolon giyebilri duruma gelmiştik. Buna karşılık idare bizden önlük giyme zorunluluğu getirerek intikam aldı. Önlüğümü seviyorum ama çocukla aramda bir mesafe varmış gibi hissediyorum,o yüzden genelde derslerde çıkartıyorum. Şimdi dün duyduk ki sınıflara kamera takılacakmış. Zaten odalarımızın kapısında cam var. Zaten veliler camdan izleyebiliyor. Bir de kamera olacak. Hey yavrum hey. Bütün gün tepenizde kamerayla iş yaptığınızı düşünün. İnsan yanlış birşey yapmasa bile o psikolojiye sokuyor tedirgin oluyorsun.
Nancy'nin ısırdığı yer hala şiş, kızarık ve kötü görünüyor. Çok acıyor. Bu köpek eğitimi konusunda dibe vurdum. Artık Cesar Millan gelse çözeceğini zannetmiyorum. Hayvan kendini aştı, kesinlikle ne zaman ısıracağı belli olmuyor. Gerçekten bu meseleyi çok takıyorum ve üzülüyorum. Başkalarının köpeklerine bakıyorum, ne hırlıyorlar ne diş gösteriyorlar, hepsi mutlu mesut sahibine güveniyor. Benimkisi tedirgin, huysuz bir köpek. İnanın çok düşündüm yaklaşık 4 senedir her açıdan inceledim hayvanı, kendi davranışlarımı. Buna göre hareket ettim. Ama bir arpa boyu kadar yol alamadım. Her kış olan yine oldu. Sadece bu kış biraz daha geç ısırıldım. Zor durumlar yani.
Balayımızı ayarladık. Otelimizi, uçak biletlerimizi ayarladık. Planımızı yaptık. Çok zevkli.
Sırada diğer şeyler var. Bence en sıkıcısı davetiye listesi yapmak. Aslında bu dönem benim keyfini çıkarttığım bir dönem olmalı dimi. Öyle olmasına öyle de milleti de en çok taktığım dönem bu herhalde. Normalde başkasının ne düşündüğü pek umrumda olmazken şimdi laf etmesinler, aman huysuzluk çıkmasın diye dikkat ediyorum.
Nişanda başlayan "bizi niye çağırmadınız,bizi insan yerine koymuyor musunuz, nikaha da çağırırsınız artık" zırvaları yüzünden davetiye olayını sıkı tutmaya karar verdim. Ben davetiyelerini vereyim de ne bok yerlerse yesinler diyorum artık. Ne kadar sinir bozucu eş-dost varmış yahu. Yenilmeyeceğim ama, kararlıyım.
Yarın cuma heyfime bakarım artık :)

Seninle başım dertte

2011-02-22T22:42:00.000+02:00

Yine
Isırdı
Sağ el baş parmağımı oydu
:(

2011-02-21T12:00:00.002+02:00

Kadınlar babalarına benzeyen erkekleri tercih ederler düsturu doğruymuş.

1955- Babam

dört

2011-02-18T14:30:00.001+02:00

Artık 7 senedir yorulduğum için

Hazırlıklar için zamana ihtiyacım olacağı için

Stres küpü bir gelin olmak istemediğim için

Bahar geleceği için

Anneme de zaman ayırmak için

Karınca yediği için Ece'den ceza alsa da Nancy ile ilgilenmek istediğim için

Yaşayabilmek için

Çalışma günümü 4 (yazıyla dört) güne düşürdüm.

Darısı diğer özel sektörü mağdurlarının başına.

Şiddetle şiddete karşıyım

2011-02-11T10:00:00.000+02:00

Bu konuda epey kafa patlattım evet. Ben yüksek sesten, çocuk bağırmasından, insan bağırtısından (çocuklar insan değil mi bak şimdi ) nefret ediyorum . Ama evet, her insan evladı gibi ben de bağırıyorum. hem de bazen bütün diyaframımı boydan boya yırtarcasına bağırmak için yanıp tutuşuyorum. Kendimi bir ormanlık araziyee atıp millet adam öldürüyorlar sanmadan rahatça bağırmak istiyorum hem de.
Şiddetle çok ufak yaşlarda tanışıyoruz bence. Ve şiddetin hak edilebilir olduğuna inandırılarak yetişiyoruz. Daha geçende minibüste bir konuşmaya şahit oldum. Minibüs şoförü, yolcusunun küçük çocuğuna yaşını sordu, çocuk söyledi, adam çok küçük bulmuş olacak ki "aa sen çok minik kalmışsın azcık ekmek ye, ekmek yiyor musun sen, ekmek yemeden büyüyemezsin" dedi. Çocuk da yemiyorum deyince şoför bu kez "aa yemezsen büyüyemezsin dayak yersin, kimseyi dövemezsin" dedi. Düşündüm ben de. Bebekken daha düşünce düştüğümü yeri döven, bir yere çarpınca terliği eline alıp orayı döven anneler falan görüyoruz. Normal kabul edilmesi gerkeen bir düşme eyleminde bile şiddeti araya sokuşturup başka bir duruma soktuklarını görüyoruz. Sonra büyüyoruz, okula başlıyoruz. Okulda daha acımasız durumlar oluyor çünkü çocuklar benmerkezci ve acımasız oluyorlar. Bizden hoşlanan çocuklar bile sevgisini ilgisini şiddetle belli ediyor, saçımızı çekiyor, itiyor, vurup kaçıyor falan. Bu sefer tahminlerime göre şiddeti ilgiyle ilişkilendiriyoruz, sanırım sevgililerini döven öküzleri bile seven kızlar bulunması bu dönemde kalmış olmalarına bağlayabiliriz, bağlayamaya da biliriz zira teorilerimi kıçımdan uyduruyorum.
İşin ilginç yanı bunların normal kabul edilmesi, mesela erkek kişiler büyüyüp ergenliğin amazonlarına dalınca iyice erkeksi olmak için iyice şiddetli davranışlar sergiliyorlar. Omuzlarına öküzcesine vurmalar (babacan tavırla), küfür, kendini jiletleyen çılgın gençler falan . Gençtir olur öyle şeyler diyorlar ama ben öyle karışlanmaması gerektiğini düşünüyorum. Çok ciddi şekilde bunlar yerleşiyor.
Çocukken yaşadığım bir olayı anlatmak istiyorum.
Ortaokuldaydım, fen dersim berbattı, asla anlamıyordum asla sevmiyordum. Ödevimi yanlış yaptığm için fen öğretmenimiz yüzüklü eliyle yanağıma tokat atmıştı. Şok olmuştum. Kendimi çok aşağılanmış ve sefil hissetmiştim. Hemen sınıftan çıktım. Müdürün yanına gittim. Olayı anlattım bana tokat attı dedim. Gelen cevap:
"Kim bilir ne yaptın da attı tokadı?"
Daha o zaman bile isyan etmiştim. Şiddet hak edilebilir birşey olamazdı. Ne olursa olsun o adam bir öğretmendi ve ben de öğrenciydim, bana dokunamazdı bile. Bir müdür bunu nasıl savunabilirdi.
Nancy'yle bile yaşıyorum bunu. Dışarda gezdirirken ayağıyla sevenler, kafasına vura vura sevenler, döverek sevgisini gösterenler (ciddiyim, kerata seni nidalarıyla vura vura seviyorlar benim itin de hoşuna gidiyor). Sonra Nancy ile sorun yaşadığımda bana tavsiye veren veteriner hekimler. "Ben olsam döverdim", "Bi tane koy bak bakalım bir daha yapıyor mu" diyenler yüzünden çaresizce onu bile denedim ve durumun daha kötü olmasına sebep oldum.
Şiddet gören, şiddet uygular, bu kötü bir lokomotif gibidir sonu da boka gider.
Bunun gibi durumları ben öğretmenken de yaşadım, yaşıyorum. Kendim bazen öğrencime kızdığım zaman, öğrencim seans sonrasında annesine "öğretmen bana kızdı " dediğinde ,annesi ; "İyi yapmış, kim bilir ne yaptın?" cevabını verince ben afallıyorum. Belki de ilerde şiddet gördüğünde- ki illa fiziksel şiddet olmasına gerek yok, bağırmak da bir şiddettir mesela, kendini sorgulamasına, suçu kendinde aramasına yol açacak, sağlıklı düşünemeyecek .
Buna nasıl izin verirler. Çok farkında olarak yapıldığnı düşünmüyorum. Biz de mesela bir filmde kötü adam dayak yediği veya öldürüldüğü zaman "oh gebersin iyi oldu ona" diye rahatlıyoruz mesela , bakın nasıl farkında olmadan şiddet olgusu içimize yerleşmiş suç ve ceza döngüsü.
Bu arda suç ve ceza demişken muhteşem ötesi kitabı tavsiye etmek isterim.
Yaşlı kadını öldüren ve kendini iyi birşey yaptığına inandırmaya çalışan ama kendiyle çelişkiler yaşayan Raskolnikov'un hikayesini muhteşem bir şekilde anlatıyor yazar bize.

Yine karmakarışık bir tespitin sonuna geldik.

foto

Minyon

2011-02-09T10:00:00.000+02:00

-Ay kaç yaşındasın?
- Oniki
(Bozuk) - Annesi az yediriyorsun buna, bana ver de bi kaç gün büyüteyim.
Çocukken olan buydu genelde.
Büyüyünce de;
- Ay ne tatlısın ya şeye benziyosun sen eee neydi hani fıkır fıkır biri var ya (bi ünlü adı söyler böyle çikibon mikimon bişey) hah işte ona.
Ya arkadaş küçük gösteriyorum işte napayım.
Daha geçen gün nişan için kuaföre gittiğimde çok komik bir olay yaşadım.
Nişan başı gibi bir saçmalığa dayanamayacağımdan dolayı kuaföre gidip normal bir maşa yaptırmaya karar verdim. Annemle gittik, koltupa oturdum, yeni başlayan muhtemelen en fazla 19 yaşında olan bir çırak kız başladı saçımla ilgilenmeye.
-Nasıl olucak canım? (bu canıma nassssssssssıl kıl oluyorum anlatamam)
- Maşa olacak.
- Saçın temiz mi? (neden senli-benliyiz acaba? )
- Evet temiz.
- Bana şu firketeleri tutar mısın canım (la havleeeeee)
Sonra ilerde annemin tanıdığı kuaför hanım annemle konuşurken nişan olduğunu bizim kız duymuş.
Bana sordu.
- Kimin nişanı var? (kiminse kimin ya bu kuaför sohbetlerine deli oluyorum)
- Benim.
Kız şok, emo saçını geriye atıp bana bi baktı.
- Kaç yaşındasın?
- Yirmialtı.
- ÇOK KÜÇÜK DURUYORSUNUZ. (Bak şimdi siz olduk )
Sonra pek sizli-bizli devam etti :)
Artık alıştım. Veliler de şaşırıyor, aslında herkes şaşırıyor, ben de artık bir espri belledim hep onu yapıyorum ; " ehehe küçük gösteriyorum dimi, neyse ilerde işime yarar " .

Geride bıraktığımız şeyler

2011-02-07T11:57:00.004+02:00

Muzicons.com

Nancy ile cumartesi sabahları parka gidip dolaşmayı çok seviyoruz. Hoş o zaten gezmeye bayılıyor, benim için de kendi başıma kaldığım, düşündüğüm bir zaman dilimi oluyor. Gittiğimiz park, çocukluğumun geçtiği mahalleye çok yakın. Hatta parkta Nancy'nin her zaman otladığı (evet ot yiyor ve karnı ağrıdığı için yapmıyor bildiğin otluyor) çayırlıkta onu seyrettiğim merdiven korkuluklarından o mahalleye bakıyorum her cumartesi. Her cumartesi çocukluğumdaki halini canlandırıyorum. O parktan ilkokulda ,okul dönüşü geçerdim bazen, değişik bir yoldan gitmek isterdi canım bazen, ama bazen. Bu cumartesi yine merdiven korkuluğunda yerimi aldım. İzlerken ve düşüncelerime dalmışken canım sokağıma girmek istedi, beni çağırdı sanki sokak. Aldım iti , çıktım bayırdan. Çocukken tuvalete yetişemeyip kenarına çişimi yaptığım bayırından çıktım. Atının beni kovaladığı Rüstem'in evinin hemen oradan çıktım, kızakla kaydığımız, hızımızı alamayıp tosladığımız elektrik direğinden döndüm. Soldaki, uzun zamandır kimsenin oturmadığı ama bahçesine girmeye doyamadığımız, kimimizin ilk heyecan kıpırtılarına mekan olan evin önünden geçtim. Saklanbaçta saklandığımız deliklerin kovukların hepsi çerçöp dolmuştu şimdi. Tam bu direkte de Dino'dan kaçmıştık ne korku. İşte çıkmaz sokak. Gece yarılarına kadar oturduktan , çene çaldıktan sonra bu sokaktan karanlıkta geçmeye delicesine korkardım . Nefesimi tutup bir koşuda geçerdim .
İşte evim. Evim mi? Demirlere durup bahçemi izledim. Hurma ağacımızın, asmamızın, çukur kazıp üzerine örtü örtüp milleti düşürdüğüm asmalı çardağımızın, nanelerimizin olduğu duvarımız yıkılmış. Anılarımızı ve ağacımızı da beraberinde sürükleyerek. En son benim boyadığım kapısı gitmiş bahçemizin. Bizim anılarımızın seslerimizin ve izlerimizin olduğu bahçede şimdi belli ki başkaları hüküm sürmüş. Yıkıp geçmiş. Şeftali ağacımız artık yok, ne olduğu meçhul, ortasında güller ve sümbüller olan göbek kurak bir toprak olmuş, havuzumuzun içinde bir çocuk bisikleti var üç tekerlekli. Ah köpek kulübesi. Zamanında Orfe'ye, Fındık'a ve Baksi'ye ev sahipliği yapmış kulübe şimdi ıssız yıkılmak üzere.
Betonla örtülen bir yer var, üzerini okuyorum, bir çocuk üzerine kendi ismini yazmış, kendini kazımış.
Birden anılarım çok fena vuruyor beni.
Bu demirlerde sallanırken uçmuştum yere, burada hamağımı kurardım, burada kahvaltı eder, mangal yakardık, babam öldüğü zaman buraya bakıp ağlamıştım. Ev öç almış terk eden sahiplerinden sanki, yıkılmış, ağaçları bile küsmüş dalsız yapraksız, hastalıklı...
Üst bahçeye çıktım, herkes uykudaydı sokak ve ev sessizdi. Zaten kimseyi görmek istemedim. Sadece o anda kalmak istedim. Sanki çocuk Ayşegül insin şimdi cevizin tepesinden, Baksi havlasın top oynayanlara, bir yerlerde çocuklar merdivenlere kına yaksınlar, akşamsefalarının kokusu gelsin burnuma, bir su sesi duyayım ıslanan toprak kokusu gelsin burnuma istedim. Çok istedim.
Çok yaktı canımı Ev.
O Ayşegül'ü de yanına aldı ve bitti EV.
Rüyamda Baksi'yi gördüm. Onu terk ettik diye küsmüştü. Hırladı bana.
Hayatımızdaki her büyük değişimde bir parçamız da orada kalıyor, kertenkelenin kuyruğunu kaçarken bırakması gibi. Yeni kuyruk çıkıyor ama eski kuyruk hala kıpırdıyor.

Ardından

2011-02-04T20:55:00.001+02:00

Çok şaşkınım, çok mutluyum. Başta ne kadar stres yapmıştım, kim gelmek isterdi ki acaba nişana, hadi nikah falan neyse de nişan benim nazarımda çok da önemli katılması elzem olan bir hadise olmadığı için bunca zaman çok nadir kişinin nişanına katılmışımdır. Ama çok şaşırdım. Her seferinde Uzay'a , "ya bizi ne çok seven varmış" dedim.
Biz isteme nişan bir olsun istedik, istedik ki saçma sapan sözdür bohçadır yapılmasın. Uzi ile başbaşa karar verdik herşeye. Kimseyi karıştırmadık. "Damadın ailesi bunu yapar gelin bunu yapar" diye ayırmadık. Samimi gelmiyor bana, bir birliktelik bu sonuçta , bir aile olmanın ilk adımı, kimse yanlış anlamasın ama aç gözlülük geliyor bana o bohçalar, damadı kuyumcuya götürüp şu kadarlık takılar aldırtmak falan. Saçma geliyor. O yüzden biz iki sevgili tarihimizi belirledik, mekanımızı kendimiz seçtik, kıyafetlerimizi aldık, yüzüklerimizi aldık.Her şeyi kendimiz ayarladık, millete bildirdik. Evvelden bir sürü şeyi hallettiğimiz için hiç stres yaşamadık. Öyle bir nişan telaşı harala gürele olmadı yani. Her kafadan çıkan seslere kulak kapadığımız için belki.
Sıra geldi kişileri belirlemeye. Sadece ve sadece en yakınlarımız olsun, biz bize olalım istedik. Bu yüzden az kişi çağırdık. Toplamda 33 kişiydik. Aileler ve çok yakın dostlar vardı.*
İsteme sonrası ekipçe fasıla gittik. Upuzun masalarda en sevdiklerimiz vardı. Çok eğlendik, biz dahil herkes mutlu ayrıldı en güzeli de o.
*Bu az kişi meselesi başımıza iş açtı bu arada. "Biz yakının değil miydik" yapanlar, çağırılmadığı için trip atanlar oldu sonrasında. Bir kere ben çağırılmasam bile utanırım "beni niye çağırmadınız" demeye. Zaten iyi niyetli olduğuna inandığım kişiler sitem etmezler, iyi dostlar iyi arkadaşlar öyle gerektiğini bilirler. Özellikle sade olsun istediğimiz içn az tuttuk kişi sayısını, nikah sonrasına mutlaka bekliyoruz diyerek çağırmadıklarımızın da gönlünü almaya çalıştık. Ne yaparsak yapalım memnun edemeyeceğimiz kişler olacağını zaten bu işin başında bize söylemişlerdi. Öyle de oldu. Şükürler olsun ki gerçekten doğru bir karar vermişiz az kişi konusunda. Sapır sapır döküldüler diğerleri. Daha önce yazdığım " kötü günde herkes olur bize iyi gün dostları lazım" konulu yazımın örnediğini yaşadım. "İyi" arkadaşlarımdan bile nişanı görmezden gelenler oldu, şaşırdım. Onlardan birşey beklememeyi not ettim kendime.
Hep şükrettim, hala da ediyorum.
Çantama bir dolu teşekkür sığdırdım.
Aileme, o gece vakit ayırıp bizimle olan en en en dostlarımıza,her zamanki gibi yanımda olan Şebo'ma, bir uğrayıp bizi sevindiren canım arkadaşıma, gelemeyen ama işinden gücünden vakit ayırıp herkesin bayıldığı gofretlerimizi yapan Ebru'ya, hep arayıp soran canım Niho'ma, "bişey lazım olursa mutlaka söyle" diyenlere, önce gelmek istemeyen ama sonra beni kıramayıp gelen hatta oynayan enişteme, kuzenlerime, çok beğendiğim, çok içime sinen, herkesin hep bir afiyetle yediği nefis pastamızı yapan Butik Tatlar'a herkese ama herkese sonsuz kere teşekkürler. Bu kadar sevildiğimi bilmiyordum. Bizi bu kadar sevdiğiniz için bile ayrı teşekkür ediyorum size.
Ve elbette Uzi, bütün bunları bana yaşattığım için , beni mutlu ettiğin için ve tuzlu kahveyi içtiğin için teşekkür ederim. Seni seviyorum.

not: fotodaki Uzi'ye "aldın kızımı" bakışı atan benim annemdir efenim.

Haydi hayırlısıı

2011-01-31T11:29:00.000+02:00

♥

Mis gibi uyan, kahvaltı,kuaför,hayır toplamayın böyle kalsın, eve git, pasta geldi,ne güzel yapmışlar, yemek ye acıkırsın, giyin, süslen, ruj da sürelim mi, çıplak ayak gezme, kapı çaldı, topuklu ayakkabılarım nerde, hoşgeldiniz beşgittiniz,çiçekler, çikolata, kahveleri nasıl taşırdınız, tuzlu kahve en sağda arkada unutma, istiyoruz,bekleyin Şevinler gelsin, peki, Şevinler geldi, istiyoruz, veriyoruz, haydi hayırlı olsun, şimdi ne yapıcaz, yüzükler, nişan yüzüğü sola mı takılır sağa mı, tebrikler, fotolar, bana bak, ona bak, gözün kapalı çıktı bir daha, duygusal yetişkinler,makyajım akacak, pastamızı keselim, birbirine yedirme geyikleri,aa kendimiz yiyoruz, şapırt şupurt, ay çok güzel olmuş, haydi hazırlanıp çıkalım, herkes yerleşmiş geç kaldık, hediyelik gofretler, ayy ne güzel kim yaptı, hemen açıp yedim ben valla, ne güzel düşünmüşsünüz, hoşgeldiniz beşgittiniz, oynak parçalar, sadece kola içtim, hadi Lilo'ya içelim, hadi bu da Nancy için, dansöz mü saçını başını yolarım, hem oynarım hem giderim, oo oynamam diyenler oynuyor bkz. Uzi, fotolar fotolar, teşekkür ederiz geldiğiniz için, görüşmek üzere, aa kalkıyor musunuz yaa, biraz daha oynayalım, sesim iyice gitti, haydi kapatıyorlar, hava buz gibi güzel olsaydı da yürüseydik, ev sıcacık oh, hemen makyajları silelim, dedikodu, sarhoş kuzen, saat dörtbuçuk olmuş yatalım, aa parmağımda yüzük var, çok ilginç bi duygu, ne çok sevenimiz varmış, çok mutluyum, çok iyi dostlar edinmişiz, nişanlandık biz.

Hazırlıklar bitti

2011-01-28T19:51:00.000+02:00

♥♥♥

Yarın "O" gün.

Ne güzel dostlar bulmuşum kendime. Ne şanslıyım.
Hediyelerimi Ebruş'um elleriye yaptı bizim için.
Çok mutluyum.
Artık her şey tamam.

Hasdal yeter !

2011-01-27T22:38:00.000+02:00

Hiç bu fotoya bakıp "ah ah vah vah tüh tüh" demeyin. Harekete geçin .Hasdal barınağı rezalet bir halde. Adeta toplama kampı, oraya barınak bile denmez, zavallı hayvanlar oraya düşeceğine sokakta yaşasınlar daha iyi. İstanbul Büyükşehir Belediyesi bizim vergilerimizi bizim paralarımızla saçma sapan yatırımlar yapacağına biraz bu barınaklara da el atsın. El atsın derken hayvanları sokaklardan toplayıp barınakta ölüme terk etsin, toplayıp ormanlara atsını kastetmiyoruz elbette Sn. Topbaş bunun farkında mı bilmem. Gerçi onun gibilere göre bu hayvanlar günah,onların olduğu yere melek girmez, bu fotolardan da anlaşılacağı gibi insanlık da girmemiş onların olduğu yere. Onlara göre bu iş "kokona hayvanseverlerin" işi, "insan dururken hayvan niye" onlara göre. Allah cezalarını versin inşallah. Buna göz yumanların, yeterli hizmeti sunmayanların da belasını versin.

Tek umudum, netteki bu tür organizasuyonların gün geçtikçe artması, birşeyler yapılması.
Siz de bir şey yapın.
Meslea tepkinizi ortaya koyun.
Oturduğunuz yerden bile yapabilirsiniz bunu:

Kadir Topbaş: + 90 212 455 21 40
Email: baskan@ibb.gov.tr

Şunu anlayın artık, bu hayvanlar savunmasız. Belediyelerin kısırlaştırma hizmetinin yetersiz olması daha doğrusu becerememesi, devletin halkı hayvan sevgisi konusunda eğitememesi , insanların sorumsuzluğu sebebiyle bu hayvanlar şu an bu durumda.
Bu hayvanlara zarar vermek kanunen ve dinen suçtur. Buna yüz çevirmek görmezden gelmek de vicdanen suçtur.

İki dil (!)

2011-01-25T11:21:00.001+02:00

Tek dil tek millet bıdı bıdı diye kıçını yırtan hükümetimiz çığrınadursun bizim milletimiz zaten ezelden beri tek dille yetinmiyor. Az çok dışarı çıkıp sokaklarda gezen insanlar bunun farkına varıyor. Ergenlerin günlük konuşmalarından tutun da sokak tabelalarına kadar. Bugün işe gelirken fark ettim ki tabelalarda Türkçe isim zaten yok. Hatta daha komiği yazılan nadir Türkçe tabelada da yazım hataları var. İngilizcesinde de var ama anadil Türkçe diye paralayan milletimiz yazdığı Türkçe tabelada bile yanlışlık yapmış ya cehaletin böylesi.
Her gün gördüğüm İngilizce tabela örnekleri :
- Qeen güzellik salonu (öbür minik tabelasında da queen yazıyor)
- Cemal Hair
- Şhıqıdım
- Nexus Dental (bildiğimiz dişçi yahu dental ne)
- Cixcix giyim (!)
vs. bir dolu salak saçma İngilizce tabela. Hayır insan düşünüyor, bence açtığın dükkana İngilizce isim koymak kadar gerzekçe ve ezikçe bir şey olamaz. Hiç samimi gelmiyor ve mümkün olduğunca kaçınıyorum bu tür yerlerden.

Gelelim Türkçe yazım yanlışı dolu tabelalara:
- Erdinç Dekarasyon
- Süpriz (doğrusu sürpriz olur)
- Bir kampanya afişinde; Yapamassınız dediler yaptık! (yapamassınız ne yaaa)
vs.
Tamam ben de her zaman düzgün bir Türkçe ile yazıp konuşmuyorum şimdi Hakkı Devrim gibi olmaya gerek yok ama anlatmak istediğim milletimizin ne kadar ikiyüzlü olduğu. Ben anadilde eğitimi destekliyorum. Fransız Lisesi, Alman Lisesi vs varken Kürt okulları da olmalı. Bunlar bizi bölmez, aksine bu ikiyüzlülüğümüz bizi böler diye düşünüyorum. "Ay benim Kürt arkadaşlarım da var yaaani" deyip durmakla olmuyor bu işler. Dışarda İngilizce konuşan birini görünce ayran budalası gibi izlerken Kürt kendi dilinde konuştuğunda " Türkçe bile konuşmuyor kırolar yaa" diyen ikiyüzlükten nefret ediyorum asıl.
Zaten ülkemizde yıllardır Türkçe dışında diller de konuşuluyor; Arnavutça, Boşnakça, Lazca, Çerkezce, Zazaca, Ermenice (aa pardon Ermeniler de haindi dimi), Rumca...
İkiyüzlülüğünüze son verin.

Irkçı hükümetin oyunlarına gelmeyin.
Hadi bakalım nereden girdim nereden çıktım.

Kitaplarım vol.469872 Kurt Seyt & Shura

2011-01-17T21:24:00.001+02:00

Yine kitap sipariş ettim. Ya hayatımda beni kitaplara bağlayan tuhaf bir düzen var seziyorum bunu. Hayatıma giren kitaplar mutlaka bir şeyi işaret etmişlerdir bana. Kurt Seyt& Shura'da da öyle oldu netekim. Kitap yayınlanalı seneler olmasına rağmen daha yeni kitabı sürekli duymaya görmeye başladım. Demek ki dedim okumalıyım, demek ki dedim okumam gereken bir zamandayım. Önce her zamanki gibi annem el attı kitabıma, ona kitap yetiştirmek mümkün değil, sabahlara kadar okuyor mübarek. Benim gibi işe gitmiyor tabi artık oh fıstık gibi.
Önce o okudu ben beklemek zorunda kaldım, o arada Ölü Ruhlar Ormanı'na başladım. Derken annem Shura'yı bitirdi ve benim Ölü Ruhlar Ormanı'mı gördü. "Ben bunu 2 günde bitiririm sen Shura'ya başla" diye buyurdu. Tam başlayacakken araya üzücü mevzular girdi, aşk hikayesi okuyamayacak kadar üzgündüm bıraktım kitabı. O günler geçince tamam dedim bir manim yok. Zamana saygı duydum ve şimdi okuma zamanıdır. Okudum, Kurt Seyt'e saydım sövdüm. Madem evlenecektin niye Shura ile evlenmedin be adam dedim. Sen Shura için ailene yüz çevir ama gel burda kimle evlen dedim. Shura bitti, sıra geldi Murka'ya. Biraz bekleyeyim dedim Shura'ya ihanet etmeyeyim. Kendimi O'nun yerine koydum, son kez hastayım diye Seyit'i aramıştı ama Seyit gitmemişti. Kim bilir nasıl üzülmüştür dedim . Seyit de babamın adıdır oysa sevmiştim seni Seyt dedim.
Uzatmadan devam edeyim. Tabi ki de D&R'ın internet mağazasına bir kere daldım mı asla tek kitapla çıkmadığım bu 452165. seferimde de beraberimde 3 kitap daha sürükledim.
Uzun zamandır almayı düşündüğüm ve aldığım kitaplarım:
Tahran'ın Damları
Limon Ağacı
Küçük Arı
ve sevgili Kurt Seyt& Murka
Halbuki benim daha Ölü Ruhlar Ormanım bitmemişti, daha Derviş ve Ölüm'ü da okumamıştım. Daha okunmamış kitaplarım dururken bu acele niye A.G diye sormazlar mı adama?
Akıl fikir ...

Yalnızlık

2011-01-10T22:05:00.003+02:00

Anlıyorum ki mutluluklarımızda da yalnızız aslında.
Babam ben daha 16 yaşındayken, daha kıymetini bilmeye başlamamışken, var olduğuna şükredecek akli durumlardan uzakken vefat ettiği zaman iyice derinlere yerleştirmiştim kendimi. O cenaze hengameleri sırasında anlamıştım hayat devam ediyor ve sen bütün bu acıyı tek başına yaşıyorsun. İnsanlar eve geliyor, ağlıyor sarılıyor teselli ediyor ama bir an geliyor sen bile acını anlayamıyorsun gülüyorsun sohbet ediyorsun. Babamın vefat ettiği gün , "Allah'ım ne olur ölmesin , ölürse ben de ölürüm" diyordum. Ama ölmemiştim işte. Kendime şaşıyordum. Hatta cenaze son kez eve gelmeden önce komşumuzun evinde arkadaşlarımla şu an hatırlamadığım şeylere kahkahalarla gülüp gülüp ağladığımı hatırlıyorum. Neden ve neye ağladığımı bile anlamıyordum. O hengame geçtikten sonra zamanla neye ağladığımı anladım. Hayır kendimi drama kraliçesi duruma soktuğum için değil, arkadaşımın babası "onun artık babası yok, onunla görüşmeyeceksin!" dediğini öğrendiğim için değil, evde babamın yarım kalan hayatıyla devam etmek zorunda olduğumuz için de değil, dükkanında onun yere düşmüş gözlüğünü gördüğüm için de, köpeğimiz Baksi, kapıya bakıp bakıp ağladığı için de değil , yalnızlığıma ağlıyordum, bu acıyı tek başıma yaşamak zorunda olduğum için ve hayat devam ettiği için ağlıyordum.
Kişisel tarihimde yaşadığım en büyük acı sırasında anladım ki ; yalnızız be. Etrafında insanlar var evet, teselli etmeye çalışıyorlar ama sorun şu ki teselliye inanmam, bu yüzden zor durumlarda teselli etmek için uğraşamam, sahte gelir , o yüzden pek konuşmamayı tercih ederim, çünkü bu yalnız yaşaman gereken bir durumdur ve Duman'ın dediği gibi :"Yalnızlık paylaşılmaz"
O günden sonra yine hayatımda kendimi çok üzgün, güvensiz, kişiliksiz ve silik hissettiğim zamanlar oldu, hepsinde de yalnız hissettim. Çünkü üzüntülerini insanlara bir anlatırsın iki anlatırsın üçüncüde sıkılırlar haliyle ve sen dramlarınla yaşayan biri olursun. Bir "dostumun" ben aşk acısı yaşadığım ve gözlerim balon gibi şiş, hayatın artık anlamsız olduğunu düşündüğüm anın perişanlığında bile nasıl da kendi sevgilisiyle yeni çekilmiş neşe dolu fotoğraflarını bana gösterdiğini hatırlıyorum da. Bak demiştim işte yalnızlık bu.
Bu aralar heyecan ve mutluluk dolu bir dolu şey yaşıyorum. Bir yetişkin olarak, bir kadın olarak önemli şeyler yaşıyorum kendimce ve hatta toplumca. Evvelden heyecanım yoktu, yaa yaparız bişeyler hallederiz diye yer yer streslenen ; yav nasıl hallolacak her şey nasıl yapacağız diye celallenen ben, şimdi mutlulukla her şeyin nasıl da yoluna girdiğini görüyor çoşkuyla doluyorum. Ama gel gör ki bu mutlulukta bile yalnız kalıyorum. İş yerinde hem artık büyümüş ve bu yola çıkmış biri olmanın getirdiği şaşkınlıkla ani sevinç sıçramaları yaşayıp herkese her gelişmeyi anlatıyorum. Anlatıyorum ama ne anlatıyorum kime anlatıyorum benim için hiç bir önemi yok ki. Ben kusma gibi içimde tuttuğum şeyleri anlatıyorum. İtiraf ediyorum bazen ağız ishali yaşıyorum. Ama gerçek arkadaşlarımdan ve dostlarımdan uzak olduğum için boş bakışlarla karşılaşıyorum.
Tezim şu: kötü günlerde gerçekten herkes yanında oluyor, kötü gün dostu bulmak hiç zor değil, herkes bir şekilde egrek kendi vicdanını rahatlatmak, gerek kötü gününü görmenin sevincini yaşamak veya yanında olmak için bir şekilde seninle oluyor. Mühim olan iyi gün dostu bulmak. Seninle sevinecek, heyecanını paylaşacak, sen anlatırken araya kendi lakırdısını sokmayacak, seni kıskanmayacak, "o öyle olmaz, böyle olmaz"larını kendine saklayacak (çünkü bir mutlulukta maraz eleştiri gören arkadaştan ne hayır beklersin ki ), gerçekten senin için mutlu olduğunu bileceğin dostlar çok az bulunur.

Belki de bu yüzden etrafımda arkadaşım çok ama dostum, etrafımda yakın tuttuğum insan gerçekten az. Üzüntüne üzüleceğini, sana kıyamayacağını, sen sevinince sevineceğini, mutlu olunca mutlu olan, en mutlu gününde gözleri dolacağını bilip güveneceğin insanlar olmalı etrafında.
Benim ergenliğim zor geçti, çok hırçındım öfkeliydim. Hayatımdaki en önemli kişileri kırdım üzdüm onları umursamadım. Büyük olaylar hadiseler değildi çıkardığım marazlar, yani öyle evden kaçma, intihar gibi şeyler değildi, "kötü arkadaş"larım da yoktu, ben evde asiydim, evdekilereydi pisliğim. Zaten oldu bitti anormal bir çocuk olduğumdan sık sık yalnız başıma düşüncelere dalardım, yalnız kalmayı tercih ederim çünkü farklı olmak ucube olmak gibi bişeydi çocuklar arasında. Bu sebeptendir ki ancak lisede falan mahalledeki arkadaşlarımdan başka arkadaşlıklar kurmaya başladım. Ortaokul zamanı günlüklerime baktığımda hep gördüğüm kendimi yalnız hissettiğim, yalnızlık, arkadaş özlemi vs. Ergenliğe giriş ünitesindeyken zaten klasik kötümser ve karamsar oluyorsun. Bir de üstüne benim tuhaflığım eklenince kendimi iyice kapatmıştım. Açılmam ancak lise dönemlerine denk geliyor. Zaten onda da çok açılamadan babamı kaybetmiştim.
Yine de o zaman fark etmiştim aslında hepimizin yalnız olduğunu.

Uzuun bir lafın kısasına gelecek olursak, bu aralar yalnızım, dostlarımdan uzağım ama bilsinler ki mutlu günler geçiriyorum.

Tamam

2011-01-09T10:00:00.001+02:00

Sevgili : Tamam
Mekan: Tamam
Tarih : Tamam
Yüzük : Tamam
Takım : Tamam
Elbise : Tamam
Pasta : Tamam
Davetliler : Tamam

Kaldı 21 gün.
Mükemmel

^^

foto

Lakırdı

2011-01-06T09:00:00.001+02:00

Hani bazı kadınlar vardır, bekardır, çalışıyorlardır böyle şık havalı manikürlü fönlü falan. Tam plaza kadını kadar değil de ondan bir level daha normal. Küçükken kızdan çok erkeğe,hatta cinsiyetsiz bir tipe benzediğim için bu kadınlar beni çok etkilerdi. Büyüyünce onlar gibi olmak isterdim. Onların çantalarını kollarına asıp işe gitmeleri, ne bileyim cüzdanları parfümleri bile bana çok değişik gelirdi. Özenirdim yani. Şimdi büyüdüm, inanır mısınız daha oja sürmeye yeni başladım, 26 yaşıma geldim daha yeni yeni elbise giyiyorum. Şimdi ben de çalışıyorum kendi paramı taşıyorum cüzdanımda, ben de büyüdüm.

Artık şimdi yeni bir yolculuk başlıyor. Yine büyüme emarelerinden biri. Her bir arkadaşımın geçtiği yola biz de giriyoruz. Heyecan, umut, mutluluk, geride de daha geriye atmak istediğim korku, endişe, panik...
Haydi hayırlısı..

foto

Batman- Superman- Spiderman

2011-01-04T11:25:00.000+02:00

Dün akşam tv8'de Batman Return vardı. Biraz izledim, yeni nesil Christopher Nolan'ın çektiği seriden ne kadar farklı dedim kendi kendime. Çünkü yeni nesil Batman filmleri tam da benim sevdiğim gibi karanlık bir atmosterde geçiyor. Komedi unsurları yok denecek kadar az. Halbuki eski filmlerde mutlaka komik bir karakter oluyordu. Meslea eski filmde penguen vardı, başka filminde joker vardı. Jack Nicholson'ın oynadığı mesela, o bile arıza olmasına rağmen komik bir adamdı. Ama yeni nesil Joker çok karanlık bir karakter, insan gülemiyor bile.
Neyse gelelim konumuza. Hep kendi kendime süper kahramanları karşılaştırırım. Erkeklerin çoğu sevmez ama ben kesinlikle en güçlüleri olarak Batman'i buluyorum. Çünkü diğer kahramanlar aslında zekadan yoksun ve ezikler normal hayatlarında, yani kendilerine bahşedilmiş süper güçleri olmasa hayatta bir yerleri olmayacak. Oysa Batman süper güçleri olmadan zekasıyla bir kahraman oluyor. Evet sanırım erkeklerin sevmeme nedeni serveti . İyi de öbür kahramanların süper güçleri onları bir yere oturtmadığı gibi normal hayatlarında bile bir hayatları yok. Oysa Batman servetini de kötüleri alaşağı etmek için kullanıyor zaten, zekice planlar yaparak.
En iyi donanım da kıyafette onda bana kalırsa, eh ben de erkek gibi yaklaşacak değilim olaya , tabi ki kıyafetine tipine bakacağım.
Velhasılı kelam, ben Batmanciyim arkadaş.
Adam karizmatik .

Evsım

2010-12-30T22:08:00.000+02:00

Şimdi bloglarda moda, yeni yıl kararlarını yazmak, "2010'un son postunu" atmak, evde kurdukları ağaçlarının fotosunu çekip sayfasına koymak falan. Ben de aslında "son post " yazmayayım diyordum ama, amaan aynı bokun soyuyuz neticede diye yazdım gitti. Nancy yeni yıla regl döneminde giriyor, dolayısıyla huysuz ve gergin, bütün yıl huysuz olmaz inşallah.
Arkadaşlarımızı çağırdık, yatacak yerimiz yok, 3 çift ve bir tek tabanca ayrıca 2 de itten oluşan kişileriz ve 2 tane çift kişilik yatacak yer var, 2 yastık, tek yorgan ve bir de minik polar battaniye var. 4 kişilik masamız, 6 sandalyemiz var beheyyy ! Olsun , eğlencesi burada, artık kim nereye atarsa kendini orada yatar, itler dahil !
Yılbaşından sonra da yapacak işlerimiz var. Telaşlı heyecanlı işler. Seneler geçiyor, büyümenin getirdiği şeylerden birini daha yaşamaya hazırlanıyorum şimdi. Tuhaf bir duygu, sanki oyun gibi geliyor bazen. Aman öyle olsun zaten,strese gerek yok.
Yeni yıl kararlarım yok, öyle "yihuu yeni yıl geliyor yihuuu 365 gün geçti ve hala yaşıyoruuzz" türü sevinmeler bana göre değil, sene hanesinde bir numara büyük yazacağız diye tantanaya gerek yok, maksat dostlarla bir arada olmaksa eh bu da bahanesi olsun.

İstanbul'u dinliyorum genizim egzosdan yanmış

2010-12-24T13:51:00.000+02:00

Bu şehirde yaşamanın nesi güzel birisi söyleyebilir mi bana? Her salı ve perşembe kursa gitmek için işyerinden çıkıp Mecidiyeköy'e gidiyorum. Her seferinde de insanlarına da trafiğine de havasına da lanet ediyorum. Her an trafik var, her yer leş gibi kokuyor, insanlar üzerine üzerine geliyor, dün bir adam resmen üzerime dalış yaptı yahu. Metrobüs faciası var bir kere, böyle bir kalabalık olamaz, bu şehir bu kadar insanı kaldırmıyor kaldıramıyor artık. Köprüden ne zaman geçsem iki yakadan da görünen yeşillik miktarı azalıyor ve devam eden inşaatlar görüyorum, zart inşaat zurt inşaat . Bina, bina kalabalık kıyamet... Bıkmadınız mı ıkış tıkış yaşamaktan arkadaş. Ne İstanbulmuş. Bu şehir insanı öfkeli, uyuz, ırkçı yapıyor. Yoldan geçen insanlara "bok var geldiniz İstanbul'a bok vaaaaaaaaaaaaaaar" diye haykırmak istiyorum. Köyünden kasabasından arsasını tarlasını satan yurudm insanı parasıyla müteahit oldu her semtte çoluk çocuk arkabaca oturabileceği evler yapıyor. Her an yeni semtler doğuyor. Şu an çalıştığım semt taş çatlasa 6-7 senelik bir semt, daha düne kadar ulaşımı yoktu, insanları en fazla 10 senedir burada yaşıyor. Yaşıyor ve içine ediyor. Sokaklar pislikten geçilmiyor, insan şehrinden insanından soğuyor. "Şehirli" ayılar da var elbet, okumuş etmişin ayısı da başka oluyor, o ayıları da haftasonu Bağdat Caddesi ve -veya Bebek boğaz hattında görebilirsiniz.
Bir yerden bir yere gitmek haftasonu eziyet, ya yolda trafikte saatlerinizi harcayıp yine ıkış tıkış olacağınız bir alışveriş merkezinde veya ne bileyim bir eğlence mekanında geçireceksiniz ve zamanla kanser oalcaksınız ya da mis gibi evinizde oturup yata-vizyon yapacaksınız. Ya yemin ediyorum biz motorlu olmamıza rağmen Eminönü ve boğaz hattında mahsur kaldık saatlerce. Haftasonları gidilmeyecek yerler listesi yaptık kesseler gitmeyiz: Eminönü, Sirkeci, boğaz hattındaki tüm ilçeler; Beşiktaş,Bebek vs. .
Ya düşünün benim annem , ablamın nikahına yetişemedi trafik yüzünden, hem de konvoyda olmasına rağmen. Hastalansan yollarda can verirsin, ambulanslara yer vermemek için kapışıyor ayılar.
Bu şehirde yaşamak için dünyanın parasını harcıyorsunuz ve değmiyor da. Sağlık, eğitim, oturduğun yer, sonra illa bir aracın olacak. Çocuğun olunca zaten bunların hepsini x2 yapabilirsiniz.
İstanbul bitmiş, gelmeyin artık, ben de gideceğim zaten en kısa zamanda. Bi bok yok burada, o magazin sayfalarına bakıp iç geçirmeyin, o artislerin olduğu Cihangir'de de bir bok yok, daracık yollar, araçlar, üst üste insanlar var.
O dizilerdeki boğaz yalılarında oturmuyoruz hepimiz, zaten boğaz hattına gidince denizi göremiyorsun deniz artık pis leş gibi kokuyor , ayrıca teknelerden denizi göremiyorsun bile. Trafiği de cabası.
İstanbul'da eski zamanlarda yaşıyor olmak isterdim, yolların boş olduğu, her yerin yeşil olduğu yerlerde olmak isterdim. Aslında boşverelim İstanbul'u , ben artık başka şehirde olmak istiyorum. Bu boktan şehrin bana verebileceği bir şey kalmadı, kendi halinde kalsın çürüsün ve kokuşsun olan ve olacağı da bu zaten.

Ben Nancy Ağaoğlu

2010-12-11T14:37:00.001+02:00

Ben Nancy Ağaoğlu, burada bir yaşam yükseliyor. Buralar yeşil alan olacak, her yerde kazıma ve çiş kaka yapma, işaret bırakma alanları olacak. 0-4 Yaş arası çocuklardan ve kedilerden arındırılmış bir yer olacak.

Burası mama ve su kabı, her daim dolu olacak, ben yemesem de en güzel mamalar benim odamda duracak.

Burası benim ara sıra takıldığım yer. Buralar kuş tüyü olacak, ne kadar kazısak da kızılmayacak hatta aferin denilip ödül bisküvisi verilecek, kışın her günü petekler yanık duracak , yazın cam açık olacak ve üfür üfür serinlik vuracak. Buraya kirli çamaşırlar, çoraplar ve oyuncakları taşıyacağız.

Bunlar oyuncaklarım, her zaman oyuncaklarımız olacak, Kong hiç bir zaman boş kalmayacak, en bifteklisinden ödül bisküvileri ile dolup taşacak, çok fazla zorlamayacak hemen içindekiler dökülecek. Peluş oyuncaklar ne kadar sallanırsa sallansın yırtılmayacak, içindeki pamuklar isteğe göre dökülüp saçılabilecek.

Burası abur cubur kutum; içinde her zaman bisküviler ve kemikler olacak, ne zaman başına gitseniz hemen ödül verilecek, sütlü kemikler, bağırsaktan yapılma kemikler hep hazır tutulacak.

Burası uyuşturuculu tıraştan sonra getirildiğim yer. Artık tıraşlar uyuşturmadan yaptırılacak bu hale hiç bir köpek gelmeyecek. Dilenirse veteriner hekim ısırılacak, hırlanacak istediğimiz kadar diş gösterilecek.
İthill my world
Yaptım olacak.

Düşler Akademisi

2010-12-10T17:28:00.000+02:00

Benim öğrencilere eğitim verirken hep düşündüğüm şey: bu verdiğim eğitimi bu çocuk nerede kullanacak. Evde oturduktan, eve mahkum edildiktan sonra verilen eğitimi nasıl kullanacak?
İşte benim gibi düşünen başka insanlar benim gibi boş boş düşünmemiş ve harekete geçmiş.
AYDER ( Alternatif Yaşam Derneği ), UNDP (Birleşmiş Milletler Kalkınma Programı), Devlet Planlama Teşkilatı (DPT) ve Türkiye Vodafone Vakfı finansal desteği ile kurulan Düşler Akademisi'nin amacı engellileri bir çok alanda topluma kazandırmak , onlara eğitim ve iş imkanı verebilmek.
Bu bir sosyal sorumluluk projesidir ve etkinlikler ücretsizdir.
Bilgi için http://duslerakademisi.org/

Sağ el yan çevir göğüsten aşağı çapraz

2010-12-03T12:47:00.000+02:00

* İki el orta parmak göbeğe vur

* Sol el iki parmakla kanca sağ kol kıvır sürt

* Ayakkabı gibi yap parmakları salla

* Kulak memesi baş parmakla dürt

* İki el hilal uzaktan uç uca getir (yakından değil uzaktan, yakından başka anlamı var)

* Bir yap aşağı çek içe doğru getir

* İki el şıkıtık

* İki ele yan ters düz birbirine çarp eli L yap salla

* Orta iki ve baş parmak kıvır işaret serçe yukarda kafaya koy

* Orta iki baş parmak kıvır işaret serçe yukarda salla

* Elle bıyık yap

* Elle bir sağ bir sol göğüse değdir

Bunlar ne mi? Gittiğim işaret dili kursunda öğrendiğim bir ton kelimeden bazıları. Derste aldığım notlar bu şekilde oldu. Çünkü hem öğrenip hızlıca o an yazmak gerekiyordu.
Bugün Sağır Kedi'nin sayfasında da bir yazı görünce ben de bu konuda yazmak istedim. Anlaşmak için illa sözlere gerek yok. Yok saymadan , göz devirmeden, "sağır mısın be adam" demeden de yapılacak şeyler var.

3 Aralık Dünya Engelliler Günü

Not :
Kelimelerin anlamları
Başlıktaki :
* Sevmek
Diğerleri:
* Memnun oldum
* Kot pantolon
* Eldiven
* Atatürk
* Buluşma
* Bakmak- Bulmak
* Düğün
* Terslenme hareketi, sana ne- sana ne lazım anlamında
* Kıskanmak
* Gezmek
* Baba
* Anne

Arsız gönül

2010-12-02T10:10:00.001+02:00

Dün dedim ki O'na işten çıkmadan önce:
"Çok acıktım ne yesek?"
Eve gittim, baktım mutfağın ışığı yanıyor, içerde birşeyler pişiyor. İçeri girdim, çok açım diye yemekler yapmış bana.
Uuu beybi ^^

Arsız Robin

foto

Çaresiz anne

2010-11-30T22:13:00.000+02:00

9 Ay bekliyorsun, karnında hareketlerini hisediyorsun, kıyafetler, oyuncaklar alıyorsun, geleceğe dair hayaller kuruyorsun, ultrasonda tipine bakıyorsun, isim düşünüyorsun, istiyorsun ki güzel anlamlı ömrüne etki edecek bir ismi olsun. Doğuyor çocuğun. Sessiz bir bebek oluyor. Herkes bebeği görmeye geliyor. Kucağından indirmiyorsun, öpmüyorsun bile kokluyorsun. Sonra bebek büyüyor, anlıyorsun ki fazla sessiz bebek. Seni duymuyor gibi. Kondurmuyorsun elbette. Biraz daha büyüyor, anlıyorsun ki bir değişiklik var. Çocuğunu bir sürü yere götürüyorsun, sonunda teşhisi koyuyorlar; yaygın gelişimsel bozukluk- otizm. Baba inkar ediyor, saçmalama diyor. Ama nedense sadece akşam iş dönüşü bir kaç saat geçiriyor sadece, doktora bile gelmiyor. Çocuk büyüyor, asabileşmeye başlıyor. Anne doktorun verdiği ilaçları kullanmaya başlıyor, çocuk bu sefer tüm gün uyukluyor, ilaca alışıncaya dek normal diyorlar ama çocuk çocuk gibi değil ki, kendine gelemiyor. Anne ilacı kesiyor bu kez. Eğitime başlıyor. Çocuk konuşamıyor, "anne" diyemiyor, annesi çok deniyor söyletmeyi ama çocuk "kendi dünyasında , adeta sağır" . Çocuk büyüdükçe sorunları da büyüyor, iletişim kuramayan çocuk hırçınlaşıyor, dışarı bir yere gittiklerinde sağa sola saldırıyor, anne yerin dibine giriyor, herkes ona bakıyor onu gösteriyor. Her kafadan bir ses çıkıyor. Kimisi şımarıklıktan diyor, kimisi kaynımın bilmemnesi de böyleydi büyyünce geçti diyor, kimisi kimden geçtiğini soruyor cahilce, sonuçta her biri ayrı üzüyor anneyi. Bir çocuğu daha oluyor bu arada. Anne istiyor ki normal çocuğu da olsun. Anne desin, büyüsün çocuk olsun. Ama bu sefer durum daha da zorlaşıyor. Sabahın köründe kalkıyor otizmli olan, gidip kardeşini döverek uyandırıyor, o sırada anne uyanıyor, bağırış çağırış, bütün gün evde, 2 çocuk bir anne. Baba akşam eve geliyor, sese dayanamıyor yatıp zıbarıyor. Haftasonu da evde durmuyor.
Genellikle olan yine oluyor, baba eve çok geç gelmeye başlıyor, sabaha karşı 3-4 gibi... Haftasonları bunalan anne "çocukları al bir kaç saat parka götür gezdir" diyor. Baba belli çocuğundan utanıyor, uğraşamam diyor , anneyi de evde bırakıp dışarı gidiyor.
Çocuk büyüyor, sorunları daha da büyüyor. Anne tek başına kalıyor.
Bunları bana anlatırken bile ağlıyor.
İşte diyorum, çaresiz anne bu. Öyle istediği olmayınca kendini yerlere atan, annesini tekmeleyen "normal" çocuğun annesi değil çaresiz olan. Ruhum daralıyor.
En büyük korkularımdan biri gerçek olacak diye ödüm kopuyor.
Ya benim de çocuğum öyle olursa, ya ben de yapayalnız kalırsam. Ya o çok sevdiğim, hayaller kurduğumuz çocuğumun babası, benim sevgili kocam hem ruhen hem bedenen bizi terk ederse? Ya kendimi böyle bir çocukla eve tıkılmış bulursam? Ya o çocuğu sevmezsem? Ya seversem?
Bazen velilerle konuşuyorum daha da korkuyorum. Onlara çare olamıyorum, çok zor yaşadıkları, hissettikleri, baş ettikleri... Yine de seviyorlar çocuklarını, ben anne değilim ya anlayamıyorum onları tabi ki de. Çok seviyorlar çocuklarını.
Ben de sevebilirmiyim,bilmem.

Hayvanseverlik ne zor

2010-11-25T22:08:00.001+02:00

Hemen hemen her gün buradaki ve buradaki ilanlara bakıyorum. Bakıyorum bakıyorum ağlıyorum üzülüyorum. Kendi kendime "ne zor yardım edememek" diyorum. Evine alamamak, gidip kafasını sevememek ne zor diyorum. Evimde zaten huysuz bir köpek var, evde bizlere bile neler yapıyor bir de başka bir köpeğe neler eder diye başka köpek sokamıyorum. Kendimce ben de bu açığımı kapatmak için sokakta gördüğüm zavallı durumdaki hiç bir hayvanı es geçmemeye çalışıyorum. Yanımda ödül bisküvisi, bazen mama, ödül kemiği falan taşıyorum. İşyerinde dolabımda mama saklıyorum. Hiç birşey yapamazsam bir yerden yiyecek alıp önlerine koyuyorum başlarını okşuyorum evime içim ağlaya ağlaya gidiyorum. Yollarda ezilmiş kedi-köpek görme korkusundan araçlarda yollara bakamıyorum, kafayı yiyorum sanıyorum dolmuşta gözünü fezaya diken bir kız düşünün.Aynen öyle takılıyorum. En korktuğum şeylerden biri bir hayvanı ezilirken görmek veya ona çarpmak.
Düşünüyorum düşünüyorum hayvansevmez olmak duyarsız olmak ne kolay diyorum. Bunları görmezden gel, yolda yaralı bir hayvan gör duyma, ağlayan arabaların altına kaçan, yola fırlayan kedi gör umursama yoluna devam et ne kolay diyorum , böyle olmak bu şekilde hayatına devam etmek zor. Her yerden insanların adilikleri insafsızlıkları fışkırıyor. Her yerde yaralı hayvanlar, işkence görmüş, eziyet edilmiş , tecavüz edilmiş, karnı yarılmış, patileri kesilmiş, ağzı bantlanmış zavallılar. Her yerde insanların duyarsızlıklarının eseri. Görevini yapmayan belediyelerin, bir heves evine hayvan alan ve kıçı sıkışınca sokağa dağa bayıra Allah ne verdiyse terk eden hayvanoğlu hayvanlara lanet ediyorum.
Ulan diyorum hiç birşey yapamıyorsanız zarar vermeyin yeter. Zaten onların da istediği zarar görmemek. Tamam sevmeyin kabul, dokunmayın tiksinin, korkun ama yahu zarar vermeyin.

Dün işyerinden çıktım, okulun orada sevdiğim sokak köpekleri var, dün bir tanesi oradaydı, adamın biri birşey veriyordu, bizimki de sevinçle hapır hupur yiyordu. Gittim baktım ne yiyor diye. Adam almış bir paket kremalı bisküvi , köpeğe veriyor. Dedim ki "beyefendi siz iyi bir şey yapmak istemişsiniz belli ki ama köpeklere şeker çok zararlıdır vermeyin" . Adam gayet rahat ve mutlu (cehalet saadettir) "yok bişey olmaz bişey olmaz" dedi vermeye devam etti. Hay yarabbim güler misin ağlar mısın. Bizim ülkemizde herkes veteriner hekim zaten. Sonra adam "otobüsüm geldi , al sen bunları ver" diye paketi elime tutuşturup gitti. Ne yapacağımı bilemedim. Versem, hayvana zararlı vermek istemiyorum. Vermeyip ne yapacağımı da bilmiyorum. Adamın malı, çantama atıp çöpe atsam haram zıkkım edecek olan bana olacak, çocuğun birine mi versem ay ne yapsam derken attım çantama. Bir kenara bıraksam çılgın köpek yiyecek çünkü hevesle elime bakıyor. Gittim hayvancağıza pide aldım bisküviyi de çantama attım oradan da çöpe attım artık ne olacaksa olsun diye.
Şimdi hemen sivri zekalar çalışır "insanlar için ne yapıyorsun, önce insan" bıdı bıdısı yapar. Amaan ne yapayım yaparsa yapsın. Zaten işyerinde de "o zaman köfte de yeme, burger de yeme, yumurta da yeme" diye laflara maruz kalıyorum. Hayır ben de diyorum onlara abi para benim, hayvan sevgisi benim, paramla ister mama alırım ister ayakkabı alırım. Benim köpek kedi sevmem onları beslememden sana ne? Ama o zaman huysuz Ayşegül oluyorum, laf söylenmiyor oluyorum yooo.

Hayvanseverlik nerede başlıyor nerede bitiyor bilmiyorum. Et yeme konusunda bile derin düşünceler içerisindeyim.
Hadi bakalım.

not: İlk fotodaki yavru tasmasıyla mamasıyla hatta karnesiyle sahibi tarafından SOKAĞA atılmıştır, yuva aramaktadır. Adı karnesinde yazdığına göre Puki imiş. Eğer tez zamanda yuva bulamazsa yarın veya öbürgün barınağa gidecekmiş. İletişim için :
0543-445 69 50

ikinci fotodakiler de Uzi'nin evinin yakınındaki parktaki yavrucuklarım.

Geçim derdi

2010-11-24T16:04:00.000+02:00

Bahsedeceğim konu, maddi anlamda geçim derdi değil. İnsanlarla aramdaki geçim derdinden bahsediyorum. Şimdi benim köpeğim huysuz bir köpek. Bana da benzemiş olabilir zamanla ama en azından ben ısırmıyorum. Diğer köpeklere kıyasla ne zaman ne yapacağı belli olmaz, severken birden atılabilir, kuyruk sallarken vahşileşebilir, çocuklara ısırmasa da dik dik bakabilir. Yani ben bir çocuğum olsa ne bok yerim bilemiyorum mesela. Çünkü yatakta yatarken bile beni savunup anneme, annemin yatağındayken hatta odasındayken de onu savunup bana atılabiliyor. Ama ben onu öyle kabullendim. Özürlü biriymiş gibi farz ediyorum onu. Kusurlarına bakmıyorum. İnsani değerlerle yargılamıyorum yani bana dik dik bakıyorsa alınmıyorum sinirlenmiyorum o bir it olduğu için it gibi düşündüğünü biliyorum. Elimi ısırsa da saniyeler sonra sakinleşip beni yalayacağını biliyorum. Beni ısırınca "nankör, besle de ısırsın" diye düşünmüyorum çünkü asıl bu düşüncenin adilik olduğunu düşünüyorum.
Neyse insanlarla olan meseleye gelince, insanlar öyle değil. Kimin neye gönül koyup koymadığını anlayamıyorsun. Ayak, oyun yapıyorlar, "bişey yok ya valla bak" deyip tripler atıyorlar, birine bir laf anlatıyorsun anında başkasından duyuyorsun. Artık şaşırmaya da alıştım. Ya benim iletişimimde ve insan ilişkilerimde bir sorun var -ki mutlaka bende de insanoğlu olmamdan mütevellit marazlar vardır ya da etrafımdaki insanları yeterince doğru seçemiyorum. Mesela el şakası sevmiyorum, biri şakanın laubaliliğin bokunu çıkartırsa sinir oluyorum,ısrar sevmiyorum ,oraya gel buraya gel ona gidelim bunu yapalım aa ama darılırım ay şundan da ye hatrım için bokum için aa onu mu giydin bunu mu taktın ay ne şöylesin ne böylesin bana niye gelmiyorsun beni niye aramıyorsun hiç msnde selam bile vermiyorsun neredesin kız hayırsız (cehennemin dibindeyim) aldırmıyor takmıyor haha hihi şen şakrak Ayşegül oluyorum , önce ses etmiyorum etmiyorum sonra öküz gibi patlıyorum. Ne oluyor ; Ayşegül kötü oluyor, Ayşegül huysuz oluyor.

Her türlü ilişki çok emek istiyor efor istiyor, patronuna karşı, iş arkadaşına karşı , dostuna karşı, arkadaşına karşı, ailene ve sevgiline karşı. Büyüdükçe anlıyorum bunları ne kadar zor olduğunu. Yahu diyorum bu insanlar ne yapıyor da bunu karşılayabiliyor. Zihnim gece yattığımda karman çorman. Zaten uykuya çok zor dalarım, gece aklıma olmadık fikirler, olmadık kişiler, olmadık olayalr takılır dalmam 1 saati bulur, bir de arı kovanı gibi vız vız vız gün boyu hesap özeti yap. O onu dedi de niye böyle dedi, öyle dedim ayıp mı ettim, bak yüzü asıldı neden ki falan diye düşünüp duruyorum arpacı kumrusu gibi.
Ben ilkokulda da böyleydim. Tek isteidğim kitap okumaktı. Teneffüslerde falan da asosyal olmuştum bu yüzden. İitişme kakışma sevmezdim, salak çocuk muhabbetleri sevmezdim (ayakkabın ters -son ders, mısır de -mısır , gel kıçımı ısır, biliyo musun benim babam bin kilo vs.) Sevmezdim sevmesine de yine de kaynaştığım yegane dakikalarda da komik bir çocuk olur güler eğlenirdim. Ama daha o zaman keşfettim ki çok fazla gülüp eğlenince insanlar seni hiç bir boku takmıyor görüp daha da yükleniyorlar. O zamanlar gece yattığımda derdim ki: Söz yarın daha ciddi olucam. Hayır olmazdım. Sabah okula gider ve aynı Ayşegül olurdum. Tamam itiraf ediyorum orta ve lisede de böyle oldu. Olmuyor işte. Azcık kendimi çekeyim, du bi bakalım önce tanıyayım yok.
Amma lakırdı yaptım ama olsun ferahladım. Konuyu da bağlamadan böyle bırakmayı düşünüyorum.

Bursa

2010-11-21T14:50:00.000+02:00

Enfes pideli köftesi
Her tarafından fışkıran tarih
Eski Bursa'nın sokaklarında insanlar nasıl yaşamış diye kurulan hayaller
Dinlenme
Sohbet
Mangal
Aşk
Kavga
Karsız Uludağ
Midemi kaldıran dağ yolu ( bir Heidi olamayacağım kesin)
Metrelerce feribot kuyruğu
Kestane şekeri
Eve dönüş
Yarın iş
İş
:(

Yirmialtı

2010-11-16T00:18:00.000+02:00

Çok uzak gelirdi bana yirmialtı yaşında olmak. Çocukken mahallede özendiğimiz bazı ablalar vardı , yirmialtısına gelince onlar gibi havalı genç kadınlardan olacağımı düşünürdüm. Yanılmışım. Hiç değişmiyorum sanki. Sanki bir yaşta takıldım kaldım. Olsun.
Ahali ben yirmialtı oldum.

Nikah şekerleri

2010-11-10T21:13:00.000+02:00

Evlenirken nikah şekerlerinizi Yedikule Hayvan Barınağı'na yaptırmak ve barınaktaki köpeciklere katkıda bulunmak istemez misiniz?

Ben bu fikri çok beğendim. Aynı zamanda yenidoğan şekerleri de yapıyorlar. Üzerine de barınak kartı iliştiriyorlar. 200 Kişi gelse nikaha, 5 kişi bile yardımda bulunsa kardır. Bari bunca zaman nikahlardan alınıp da bir halta yaramayan nikah şekerleri bir işe yarar. Bari biz de kendimizce bir işe yaramış oluruz.

Bilgi için : http://www.fatihbelediyesiyedikulehayvanbarinagi.com/kampanyalar/sekerler/

eski işler eski dostlar vs.

2010-11-02T23:35:00.002+02:00

Babamın makinesiyle çektiğim sanatsal bir foto daha : Transformasyon geçiren Nancy köpek.
Tatile az kaldı. Seneler önce gitmiştim Uludağ'a. Çalışmak için. Yaklaşık 1 ay kalmıştım , çokça eğlenmiş, az çalışmış bi de üstüne para almıştım. Ancak işi tamamlayamadım. Çünkü beni araba tutar ve arada sırada İstanbul'a dönüp 5 gün sonra yine dağa çıkıyorduk ve her seferinde dağa gelemeden içimde ne var ne yoksa çıkartıveriyordum. Tahmin edeceğiniz gibi kimse benimle yolculuk etmek istemiyordu. Sırf o döne döne çıkılan lanet dağ yolu yüzünden caanım işi yarım bıraktım. Yoksa iş süperdi. Turkcell ekibindeydik. Öğlen 1 'de işe başlıyorduk, işimiz de o antenli sarı şapkalardan 500 tane dağıtıp otele dönmekti. Ekipten olduğumuz için kayak, lift vs her şey bedavaydı. Her otel bize açıktı. Akşam bir otelde yemeği yiyorduk, bişeyler içmek için başka otelin salonuna gidiyorduk, gece çorbası veya mantısı için başka otele gidiyorduk oh la laa. Hatta sarı şapka alıp check-up yapmayı tekşif eden Acıbadem hastanesi doktorları bile oldu hahah. O sarı şapka için insanların neler yaptığına inanamazsınız. Adamın biri cipinden inip sıranın önüne geçip şapka istemişti (evet sıra oluyordu hem de upuzun), ben de sıraya geçmesi gerektiğini söylemiştim, adamsa üstüme yürüyüp beni itmişti, ben de yumruğu çakmıştım! Hayır yumruk kısmı doğru değil sadece çemkirip şapkalarımı alıp otele dönmüştüm.Ne günlerdi. Şimdi yine gidiyorum, yanımda yarim... Gerçi bu sefer sezon açılmamış olacak belki kayak bile yapamayacağız ama tatilin kötüsü olmaz dimi. (Olur olur, Olimpos'a gidince olur.)
Bi sürü değişik iş yaptım ya şimdi düşünüyorum da. Sakız bile dağıttım sokakta. Minik sakız paketlerini gören prezervatif sanıp kaçıyordu o yüzden dağıtmak zor oluyordu ama alıyorlardı neticede. Şimdi öğretmenim.Artık düzenli iş-düzenli hayat rutininie girdim. Bugün çok sevdiğim bi arkadaşımla konuşuyorduk. Lisede ayrılmaz ikiliydik. Ne hayallerimiz vardı ne hayallerimiz. Beyoğlu'nda kocamaan terası olan bir evde oturacaktık. Eski Pera apartmanlarından biri olacaktı. Arkadaşlarımız gelecekti. Ev her daim kalabalık olacaktı. Biz de" rahat bir işte" çalışacaktık. İşin ne olduğuna henüz karar vermemiştik ama rahat olması lazımdı işte. Terasımızda yazın sinema geceleri düzenleyecektik. Partiler verecektik. Kocamaan bir projeksiyon ve kocaman minderler olacaktı. Zamanla koptuk birbirimizden. Ben öğretmen oldum o pazarlama gibi bişey okudu. Bugün konuşurken dedi ki ; ben de öğretmen olacağım olmuyor böyle, yeniden sınava gireceğim . Devlete başvuracağım sonra öğretmenlik için dedi. Ben de düzenli hayat planlarımı anlattım ona. Vay be dedik zaman geçmiş. Şimdi sağlam bir işim var ama o serseri zamanlarımı zırtık işlerimi özlüyorum. Sadece keyif için çalışmayı özlüyorum. Kendi çocuğum olursa onun da böyle deneyimleri olsun isterim açıkçası.
Neyse kısacası yine tatil zamanı geliyor. Dinlenme zamanı geliyor. Kış aylarını hiç sevmem. Depresif, soğuk, karanlık zamanlar... Bir an önce geçmesini beklediğim zamanlar... Bu zamanı iyi şekilde geçirmek için kendimce bazı atraksiyonlar buluyorum. Yaz gelsin, bahar gelsin. Mmm miss.

Çek çek kürekleri, sür arabanı

2010-10-25T20:10:00.001+03:00

Güzel şeyler oluyor hayatımda.
Babamın elli yıllık makinesiyle çektiğim fotoları aldım. Tabi ki de daha o tür bir makineyi kullanmayı pek öğrenemediğim için üst üste binmiş pozlar, titreme, buğulanma vs olmuş ama şu yukardaki fotoya bir bakmanızı istiyorum. Üzerinde oynama yapılmadan ne kadar güzel görünüyor. Sanki zamansız bir foto, ne zaman çekildiği belli değil sanki.
Bayramda Bursa ve Uludağ planımız devam ediyor. Başka bir şehir, kar, temiz hava, arkadaşlarla olmak bana nefis gelecek.
Gelecek planlarımız yapılıyor güzel güzeeel.
Bu perşembe Kasımpaşa'da kürek dersine gidiyorum oh yeaah. Haliç'in boklu suları bekle beniii!!
Çarşamba günü Bozuk Düzen adlı oyunu izlemeye gidiyorum bakalım nasılmış.
Nensi'nin zamanı başladı ilk ısırılmamı yaşadım. Hayırlı uğurlu olsun.
Şimdi fotolarımın tadını çıkarticiğim izninizle.

Kahvaltı

2010-10-20T16:37:00.001+03:00

Bazen bir şeye taktı mı feci takıyorum Bu aralar da , erken kalkmaya ve kahvaltı etmeye taktım. Aslında ben her sabah işe giderken kahvaltı edip keyif yapmaya özen gösterirdim ama bu aralar resmen sabah erken kalkmak için bir an önce yatağa girmeye çalışıyorum. Sevgiliyle buluşma hevesi gibi birşey.Ne olduysa, geçenlerde markete gidip kaymak almamla birlikte oldu.Evden çıkmadan 1,5 saat önce kalkıyorum. İtle ilgilenip hemen çayımın suyunu koyuyorum, tereyağını dolaptan çıkartıyorum, o sırada yüzümü jelle yıkıyorum tonik monik derken su kaynıyor. Sonra gönlüme göre ister tost, ister omlet, ister yumurtalı ekmek, sosis mosis artık ne varsa tepsiye koyuyorum. Çayımı da (sallama çay canım o kadar değilim henüz) alıp bilgisayarın karşısında geçiyorum. Bir güzel zıkkımlanıyorum. geriye kalıyor 45 dk. Hemen tepsimi mutfağa götürüp toparlayıp diş fırçalama vs işlerimi hallediyorum ve doğru yatağa koşuyorum. Yatağımda yattığım yerden dizidir filmdir elimde ne varsa izliyorum. En son yataktan kalkıp giyinip evden çıkıyorum. Makyajımı okulda yapıyorum, nete okulda sınıfta giriyorum haberlere bakıyorum vs.
Sırf bu kahvaltı seansı için sabahları iple çekiyorum. Uyandığımda her yer alacakaranlık oluyor o kadar güzel ki. Hemen camı açıyorum, sokakta tek tük sesler oluyor onları dinliyorum. Güne böyle başlamak süper oluyor. Önceki işyerimdeyken Uzi ile çıkış saatlerimiz uyuyordu ve bu kahvaltı olaylaırnı onunla da yapıyorduk. Şimdi uymuyor ama yine de uydurmaya çalışıyoruz.
Hedefim 6 buçuk gibi kalkıp iti dışarda gezdirmek falan ama henüz yapamadım.
Kafayı yedim galiba.
İt fotosunun konuyla ilgisi ne demeyin lütfen it de bana kahvaltı seanslarında eşlik ediyor.

Önce insan

2010-10-12T23:18:00.000+03:00

Sokakta bir sürü aç insan var tutturmuşsunuz bir kedi...
Şehit haberlerine laf etmiyorsunuz ama cık cık...
Önce insan abi, sokakta tek bir aç insan kalmasın sonra hayvanlar...
Bir ton kedi var sokakta ha bi tanesi gitmiş ha gitmemiş bok gibi ürüyor şerefsizler öldüyse öldü...
İkiyüzlüsünüz insan ölse ağlamazsınız bile...
İnsanlar birbirini öldürüyor tecavüz ediyor doğuroyr ona ses etmiyorsunuz ama ..
.Bu bıdı bıdılardan bıktım usandım artık. Bu insanlarla aynı havayı solumak da benim bu hayattaki sınavım herhalde.

Surname 2010

2010-10-12T09:19:00.000+03:00

Gittik, bir rüya gördük en şenliklisinden...

Şakbaz, İstanbulbazlar, Dört başı mağmur, Çengiler ve daha niceleri...

Gidin eğlenin, mutlaka seyredin.

Not: Surname 2010 Sadabad Kültür Merkezi'nde 17 Ekim'e kadar sahnelenecek.

Rüyalar gerçek olsa katil olurdum

2010-10-08T11:59:00.000+03:00

Yine aldatıldığımı gördüğüm bir rüya daha gördüm. Ben böyle ayda en az 2-3 kez görürüm bu tür rüyalar. Bu sefer de sevgilim tanıdığım ama şu an hatırlamadığım bir kızla birlikte oluyordu. Hem de benim evimden birlikte ayrılıyorlardı. İsyanlar içinde uyandım. Hayır bir de şu var, insan rüyadayım diye kendini teskin edemiyorum, yani üzüntü ve isyan içinde uyanıp o duyguları yaşamamış gibi uykuya dalamıyorum. Adam yanımda olsa ağzını burnunu kırarım , öyle bir ruh halinde oluyorum.

Üf bee.

Maşuk

2010-10-04T11:14:00.000+03:00

Bu haftasonu aşk adına birşeyler oldu. Çöpçatanlıklarını yaptığımız arkadaşlarımız birbirlerini beğenmelerine rağmen yanlış zamanlama sonucu arkadaş devam etmeye karar verdiler. Başlamadan kaldı yani. Zaten bu işi bir türlü beceremiyorum. İşe yarayanını da bir kendimizde gördüm zaten. Bizi de ortak arkadaşımız tanıştırmıştı. Bizi birbirimize uygun bularak. Doğru bulmuş. Bingo !
Bu pazar tartışmayla geçti. Ziyan olmauş güzel geçmesi muhtemel bir gün, kapalı havanın rehavetiyle birlikte anlaşmazlıklarla doldu taştı.
Sonradan O'nu bu olayları anlatırken izleyince başta bozulsam da sonra fark ettim ki O'nu üzmüşüm. Anlaşmazlığın getiridği kızgınlıktan çok üzgünlük, kırgınlık var üzerinde. Yine de, beni sevdiğini ablamlara tekrar tekrar söylerken, ilişkimizin güzel ve mutlu olduğunu, sadece ufak tefek meselelerin nasıl büyüdüğünü görünce şaşırdığını söylerken kendi kendime, O'na ; "sen O'sun ya" derken ne kadar bu dediğimin ne kadar doğru olduğunu anladım. Her şeyiyle, doğrusuyla, iyi huyluluğuyla ve huysuzluğuyla O işte.
Bu pazartesi kendi kendime bir söz vermiş olayım. Bir çok kez birbirimze verdiğimiz ama normal olarak tutamadığımız sözü bir kez de kendime vereyim bakayım.

Pazartesi melankolisi

foto

Derste aklıma gelenler

2010-10-01T11:11:00.001+03:00

Ders sırasında düşündüğüm şeyler var. Meslea ben 45 dk boyunca dakika saydığım çocuklayken ailesi o çocukla 24 sata ne yapıyor? Benim böyle çocuğum olsa ne yaparım? Düşünüyorum, düşündükçe çocuk yapmaya korkuyorum. Öyle çocuklar var ki, 17 yaşında altı bezlenen, avaz avaz çığlık atan, kendine etrafına zarar veren, ağzının suyu hiç durmayan. Bazen aileler utanıyor. Bazen değil çoğunlukla.Çocukları ordan oraya koştukları zaman, nesneleri tutamadığı zaman falan. Mesela salyası durmayan ve elini ağzına sokup duran çocuk elini benimkine değdirince annesi hemen elini çekiyor çocuğun. Sanıyor ki ben iğrenirim. Utanıyor, hemen elini siliyor. Halbuki ben iğrenmiyorum artık . Normal insanların iğrendiği dayanamadığı salya, koku hatta bit falan iğrendirmiyor beni. Nötr durumdayım hatta.
Böyle aileleri herkes yalnız bırakır. Eğer ki çocuk etrafı rahatsız edecek davranışlarda bulunuyorsa o eve gidilmez, gidilirse de üf püf yapılır, akrabalar "senden oldu -benden oldu" kavgası yapar, dışarda herkes alık alık bakar, anne bütün gün evde o çocukla hapis kalır.
Bana göre en zor durumdakiler otistik çocuklar. Çünkü aileler nasıl davranmaları, nasıl yaklaşmaları gerektiğini bilmediğinden, kendilerince iletişimi deneme -yanılma yöntemiyle öğrendiklerinden dolayı genelde yanlış yapıyorlar. Çocuklarının dünyadan kopuk, empati kuramayan, kendi içine dönük halleri çok üzüyor onları. Ben de düşünüyorum. Çocuğum olsa, ben onu varsayılan olarak çok seviyor olacağım. Ama o belki, hiç bir zaman bunu anlayamayacak, ben karşısına geçip kendimi paralasam onun için fark etmeyecek.
Tabi ki de kanımca en en en zor olansa, ailelerin aklındaki "ben ölürsem çocuğum ne olacak?" sorusu. Sahi ne olacak? Tecrübelerime göre genelde ortada kalıyor. Ya akrabalarda sürünüyor, dayak yiyor, bir kenarda ölmeyi bekliyor veya bakımevine veriliyor . Hoş aile bir arada da olsa bile normal bir hayat süren, ailenin ilgilendiği ve o çocuğu bir birey olarak kabul ettiği, mutlu huzurlu aile sayısı o kadar az ki. Anne-baba birliği olması yetmiyor yani.
Gelelim can alıcı soruya. Bütün bunları biliyorum ve tanıklık ediyorum. Peki ya hamileyken böyle özel bir çocuğumun olacağını öğrenirsem ne yaparım?
Bu sorunun cevabını düşünmek zorunda kalmamayı ummaktan başka çarem yok görünen o ki.

Sıkıştım

2010-09-30T10:14:00.000+03:00

Öğrenciyken, bir işe takılıp kalmak zorunda değildim. O yüzden 3 ay orda 5 ay burda, kah kendi mesleğimde kah kel alaka işlerde çalıştım durdum. Boş durmayı sevmedim, evdeyken hep işe yaramaz hissettim kendimi. Tamam zaman zaman pc başında keyif yaptığım, sabahladığım gecelerim oldu ama çoğunlukla "işe yaramamak" durumunun getirdiği mutsuzluk vardı üzerimde. Öğrenciyken yaptığı işlerde imza yetkim vs olmadığı için pek önemli değildim, maaşım ve konumum da pek önemli değildi bu yüzden. Ama ben bekledim. Mezun olmayı, adaylığımın kalkmasını vs. . 2008 'de mezun oldum, geçen yıl da adaylığım kalktı. Yani artık özgürdüm. Güya istediğim işte özgürce çalışacaktım, konumum da önemli olacaktı. Peh! Oldu olmasına, ama özgürlük mü dediniz?
Eğer sabah 9'dan akşam 6'ya kadar, günde 8 özel çocuğu seansa alıp minicik teneffüslerle yetinmeyi, hayal kuramamayı, artık düzenli maaşım olduğu için girdiğim borçlarımın olmasını, keyif mi çatsam doya doya gezsem mi diye yere göğe sığdıramadığım haftasonunu, akşamları yorgunluktan devrilip yatmayı istemekle "hayır yaşayacağım ve uyumayıp akşamımı değerlendireceğim" inadını özgürlükten sayıyorsanız size bravo diyorum.
Ben bu şehirde bu şekilde yaşlanmayı, trafikte stresten ölmeyi, pek pahalı xcity evlerinde oturabilmek için , veledimi x kolejine göndermek için it gibi çalışmayı reddediyorum!
Hele de bu aralar her gün ama her gün, bu rutinden, bu işten, bu sıkışıklıktan kaçmak için çözüm düşünüyorum. Yaptığım iş bu şekilde yapılacak bir iş değil. Bu tempoyla değil. Çok severek bilinçli bir şekilde seçtiğim işimden kaçmak istiyorum. Kendimi sıkışmış, kanatları elinden alınmış bir kuş gibi hissediyorum. Boğuluyorum.
Özellikle bu yeni başladığım okulun olduğu ilçe çok fazla göç alan bir yer. Aileler çok bilinçsiz, bilgisiz, ilgisiz ve hatta sevgisiz. Derdimi anlatamıyorum. Otistik, göz kontağı olmayan çocuğa okuma-yazma öğretmemi, 29 yaşında işitme cihazı bile olmayan öğrenciye konuşma öğretmemi bekleyen aileler var. Çocuklarını tanımıyorlar. Aile görüşmesi yapıyorsun "hadi dersi geçiyor " diyorlar. "Çocukla ilgili bilgi almam gerekiyor sizden, ilk seans bu" diye ısrar edince üflüyorlar püflüyorlar. Bir öğrencim var 1 aydır her seans durmaksızın ama durmaksızın ağlıyor. Çünkü ağlayarak her istediğini yaptırmış .Ağlamak bir ifade biçimi olmuş. Sevinince de ağlıyor üzülünce de. Başım çatlıyor başım dönüyor.
Verimli olamıyorum. Ölüyorum kuruyorum.Dakikaları sayıyorum.
Yeniden üni sınavına girip başka bir meslek mi seçsem diye düşünüyorm.
Sıkıştım kaldım. Çoluğum çocuğum olduğunda bu şekilde işe sıkışıp mecbur kalmak istemiyorum .Sevmediğim bir şeyi yapmak mecburiyetinde olmaktan korkuyorum.
Off of.

Ölü

2010-09-28T09:41:00.000+03:00

Rüyamda çocukluk arkadaşlarımdan birini ölmüş gördüm. Ölüsünü görüyordum ama ölü değildi, hayaletini görüyordum desek daha doğru.Sordum:
-Ölmek nasıl bişey?
Cevap verdi:
-Ölmek beni benden aldı ya.
-&%/%+/

Bunca zaman sonra rüyamda öldüğünü gördüğüm arkadaşımın ölüm üzerine yaptığı espriye alkış diyorum.

Noodle

2010-09-25T14:20:00.000+03:00

Rahmetli babam hayattayken mutfağa girer her çeşit yemeği yapardı. Birinden bir tarif duysun hemen denerdi. Evde onun aldığı 2-3 yemek kitabı hala durur. Ben de çocukken özenirdim, mutfağa girer değişik tarifler, karışımlar yapardım. Biraz ondan biraz bundan... Babam da tadına bakardı. İlk yaptığım pilavın yarısı tencereye yapışmıştı hatırlıyorum da . Bundan sebep yemek yapan erkek tuhaf gelmez bana. Asıl yemek yapmayan erkek tuhaf gelir hatta. Yani hiç olmadı salata, makarna, omlet falan yapsın. Şükürler olsun ki Uzi yemek yapan bir erkek. Hem de pek güzel yapar. Güzel bir tarif bulduk mu hemen deneriz pişiririrz afiyetle yeriz.Netten değişik tatlılar, yemekler bulur bana gösterir; yaparız, yeriz, hatta eve misafir çağırıp onlara da yediririz. Yemek olayı tamamen keyif olduğundan beri, takdir edersiniz ki O ve ben kilo aldık, kendimizi koyversek bin kilo olacağız.
Geçenlerde de bana noodle yaptı parmaklarımı yedim.
İstek üzerine yayınlıyorum.
Malzemeler:
1 paket noodle
Küp küp veya jülyen doğranmış tavuk göğsü
Yeşil sivri biber, kırmızı biber, soğan
Mantar
Soya sosu

Noodle'ı 6-7 dk haşlıyorsunuz. Çok fazla haşlamayın biraz diri kalsın.

Sebzeleri uzun uzun kesiyorsunuz efenim.

Tavukları Uzi jülyen usulü doğradı ama minik küp küp de olabilir. Tavukları teflon tavada az su ve yağ ile pişiriyorsunuz . Haşlayabilrisiniz de.

Sebzeleri Wok tavasında şööyle bir çeviriyorsunuz. Fazla pişirmeyin çok ölmesin sebzeler.

Sonra mantarı ekliyoruz.

Sebzeler pişince noodle ve soya sosunu ekleyip tavada çeviriyorsunuz bir süre.

Haydi afiyet olsun.
Not: Malzemeleri göz kararı yaptık biz. İsteyen detaylı ölçülü mölçülü tarifi yemek bloglarında bulabilir..

Cocker Dehşeti

2010-09-24T12:42:00.000+03:00

Benim Nancy iyi hoş bu aralar. Her akşam geziyor falan o yüzden çok mutlu. En sevdiği oyun "topu getir" oyunu değil , Star Wars ve Jaws müzikleri eşliğinde oynadığımız "Vahşi oyun" olduğundan mütevvellit bu oyunu sık sık oynarız.Oyunun sonunda pestili çıkar, dili yana sarkar, kafayı yer.
İşte kare kare cocker dehşeti !

Bana sataşmış, dişler dışarda. Teslim olmuş görüntüsü içinde bir manyak !

Vahşi ırk! Derhal yasaklanmalı !

Ve nakavt ! (Hayır boğazını sıkmıyorum)

Sonunda benimle uğraşamayacağını anlayan ve düşmana teslim olan it, en iyisi topla oynamak diye düşünüp topu önüme getirir ve oyun biter.

Yük

2010-09-14T00:25:00.000+03:00

foto

Buralarda yokken;
Üstümdeki yüklerden kurtulma zamanımın geldiğini anladım. Kambur gibi sırtımda duran fazlalığı atıyorum artık. Her şeyin zamanı varmış. Hep dua ederim ki istediğim şeyler eğer benim ve evrenin hayrınaysa olsun, değilse olmasın O'ndan gelen her şey kabulüm. Öyle de oldu netekim...
Annem hastaneye yattı-çıktı, bir daha yattı, 1 ay orada kalacak.Dizinde bir problem var , fizik tedavi görecek.
Ayrılık, barışmak, mutsuzluk, mutluluk...
Tatil yaptım, dinlendim, gezdim, geleceğe dair hayaller kurdum, karışık rüyalar gördüm, kendimi eleştirdim çokca...
Kendimi adam etmeye çalıştım, hırslarımdan , kibirimden, huysuzluklarımdan vazgeçme yolunda bir adım daha attım.
Geçenlerde yolda bir adam gördüm yargıladım hemen. Sonra o adam için "ama belki de şöyledir böyledir" dedim. Sonra niye o adam için bahaneler buluyorum ki dedim , içi kötü olan yargılayan benim. O kazandı ama ben kaybettim, otur sıfır dedim.
Köpeğimi sevdim, köpeğimi gezdirdim, huysuzluk yamamasına sevindim, onu yıkadım, tatlı kahve gözlerine damla damlattım, tüylerini taradım, mamasını değiştirdim.
Referandumu boykot ettim.
Annemle kavga ettim, 3 gün konuşmadık.
Bir bardak su dedim, bir bardak su ne önemli.
Bir bardak suda fırtınalar kopar, misafire bir bardak su öyle lappadanak verilmez, altında tabak, üstünde örtü olur, içmesi beklenir bitince alınır. Ölüm döşeğindekilere de su verilir, hiç bir şey yapamazlarsa ağzını ıslatırlar... Fenalaşanlara da su verilir kızanlara da korkanlara da... Hiç anlamamış, hiç de sevmemişimdir böyle durumlarda burnuma su dayanmasını. Susuzluktan mı sanki huysuzluğum üzüntüm...

Ayaklarımı çimene gömüp, gözlerimi kapatmak istiyorum , köpeğimi yanıma yatırıp battaniye altına girmek istiyorum.
İzninizle kaçıyorum.